verhalen van een man

Paranoia.

2008-11-24T19:50:09+01:00

My back is Argus-eyed. I live in danger.

False shadows turn to track me as I pass

and, wearing beards, disguised as secret agents,

creep in to blot the freshly written page

and read the blotter in the looking glass.

And in the dark, under my bedroom window,

until, with a chill whirr and shiver, day

presses its starter, warily they linger

or silently approach the door and ring

the bell of memory and run away.

Nabokov

De boodschapper beschoten.

2008-09-28T15:30:05+02:00

Twee jaar later werd Guillaume de Montségur veroordeeld door het Hof van Beroep tot vijf maand gevangenis met uitstel wegens het kwaadwillig indienen van lasterlijke aangiftes bij de overheid en het Vertrouwenscentrum tegen de buurman die hij had gestoord terwijl hij praktijkles seksuele opvoeding (of was het biologie?) gaf aan zijn negenjarige dochter.

Niettegenstaande bekentenissen van de feiten door de klager, liggen volgens het arrest onbeantwoorde homofiele gevoelens van de beklaagde jegens de benadeelde aan de basis van het gepleegde misdrijf. De interpretatie die werd gegeven aan de toegegeven wandaden van de buurman, staat hoog gekwalificeerd op de lijst van onsterfelijke maar tragische Belgenmoppen.

Op de vraag van de substituut van het jeugdparket voor verder onderzoek in het zonderlinge gezin met het Thaise adoptiekind, waar volgens de verklaringen van Guillaume de Montségur die man kind aan huis was, is geen gevolg gegeven door de politie.

Zin, onzin of waanzin?

2008-07-12T09:15:36+02:00

Straks rij ik met Rocinante naar het land waar ridder Don Quichote zich de geschiedenis in vocht om in zijn voetsporen te bezinnen over vrouwen, kinderen, liefde, seks, overspel, jaloezie, alcohol, huwelijksperikelen, haat, wraak, verontwaardiging, midlife- en andere crises, hormonen, waanzin, misbruik, gelijk hebben en krijgen, recht, onrecht, gevaar, middelpuntvlietende kracht, zwaartekracht, existentialisme in de praktijk, buren, instellingen, werk, geld, schulden, boete, leven en dood.

Terug thuis.

2008-07-11T09:20:04+02:00

Na de eindejaarsfeesten die ik in mijn gezin doorbracht, ben ik tegen het advies in van twee psychiaters en onder sterk voorbehoud van mijn advocaat terug bij de kinderen ingetrokken.

Bij mijn domiciliëring in de gemeente werd ik prompt door de lokale politie uitgenodigd voor een routine verhoor.

Onderwerp: pijnlijk

2008-07-10T08:03:54+02:00

E-mail van Mabel op het werk.

Aan: Guillaume de Montségur

Dag Bol,

Het is ongelooflijk pijnlijk te moeten vernemen van anderen wat je doet. Je domicilie is daar nu, je werkt daar voor een immobiliënkantoor enz...
Wat ben ik nog ? Niets ? !
Waarom kan je mij dat niet zeggen ? Waarom praat je niet meer tegen mij ?
Dat zijn toch heel belangrijke dingen die ons beide aangaan ? Wat ben ik nog voor je ? Minder dan niets ? !
Het is weer zondag, een triestige dag en ik ben depressief door dit alles. Je hebt precies gezworen een jaar geleden om mij heel erg pijn te doen en dat lukt je. Besef je dat niet ?
Ben je nog van plan om af te komen ? De post stapelt zich op en er zijn aangetekende brieven in het postkantoor. Als je komt mag je hier slapen, dit is je thuis, je hoeft niet op hotel. Ik wil je eens vasthouden, je geur opsnuiven, met je praten, dat is alles. Voor de rest doe ik niets, zal ik niets ondernemen, dat beloof ik. Ik wil weten hoe het verder moet met ons.

Esclarmonde heeft ook haar papa nodig. Hoe langer je weg blijft hoe moeilijker die relatie met haar zal worden, ze is kompleet van je aan het vervreemden. Zij zal nooit naar je toe willen komen met de vakanties. Je kan haar tot zoiets niet dwingen.

Ik voel me zo eenzaam en heb maar één wens, dat het weer goed komt tussen ons, maar daar moet aan gewerkt worden. Wat zijn je plannen ? Wanneer gaan we eens praten over ons leven? Ik zit met een heleboel vragen en het is onmenselijk zoals jij mij behandeld.
Ik wil samen met je ergens anders wonen, niet te ver van hier om de kinderen niet uit hun sociaal leven te halen en om niet alles achter hoeven te laten waar ik aan gehecht ben. Waar ben jij aan gehecht ? Je kinderen toch ? Hoe kan je nu toch zo ver van hen zijn en ze zo weinig zien ? Dat begrijp ik niet.

Geef antwoord AUB en praat met mij in levende lijve en zeg me hoe het verder moet, die onzekerheid is verschrikkelijk.
Wees eens vriendelijk en toon je zachte kant, want die heb je.

Ik dacht dat mijn liefde voor je voorbij was deze zomer, maar nu weet ik dat het niet zo is. Ik geef nog ontzettend veel om je en wil nog altijd verder met je, hoe eigenaardig dat het ook mag klinken. Ik wil me wel niet meer plooien naar al je grillen, we zijn met 2 en we moeten samen hier uit zien te komen. Dat zal niet gemakkelijk zijn, dat besef ik, maar ik weet nu wat ik waard ben en wat ik wil. Ik ben zelfstandiger dan ooit en zal geen dingen meer doen waar ik niet achter sta en mezelf wegcijferen.
Kus

Mabel.

Alle trossen los.

2008-07-09T14:22:51+02:00

Na deze voorvallen heb ik mij uitgeschreven bij de dienst bevolking van de gemeente, mijn advocaat opdracht gegeven om de scheiding in goede banen te leiden en ben terug zuidwaarts vertrokken.

Bij mijn aankomst meldde ik mij officieel aan als resident in Domaine Saint Pierre de L'Orbiel te 11620 Villemoustaussou.

Ik vond werk als commercieel agent in een immobiliënkantoor in Carcassonne. Samen met de Canadese zaakvoerdster bezocht ik kastelen en wijndomeinen in de streek om ze te koop te stellen. In het week-end volgde ik een opleiding vastgoedmakelaar in Narbonne wat me op termijn meer mogelijkheden in de sector zou kunnen bieden.

De verstandhouding met Anne werd stroef en zij bleef weg, terwijl het sms-verkeer met Catherine intensifieerde.

Enkel via telefonische contacten met mijn oudste dochter Geertruidis had ik nog wat voeling met mijn gezin. Ik hield haar op de hoogte van mijn nieuw leven en had haar gevraagd te bemiddelen om tijdens de komende kerstvakantie met haar broers en zusje per vliegtuig over te kunnen komen.

De ware Mabel.

2008-07-08T23:49:06+02:00

Wanneer ik ‘s avonds op de hotelkamer mijn laptop uit de draagtas neem, glijdt de batterij uit de bodem van het toestel. De onderkant van de IBM Thinkpad vertoont tekenen van een ruwe behandeling en eens aangesloten op het electriciteitsnet weigert het ding op te starten. Daags ervoor werkte het nog perfect.

Bij een ontmoeting 's anderdaags wordt Esclarmonde die ik een maand niet had gezien, na twee minuten ruw van mijn schoot afgetrokken en meegesleurd door Mabel wegens een discussie over de telefoonfactuur, de vernielde laptop en de zoek geraakte derde sleutel van de moto die in de lade van mijn bureau lag.

Later op de dag krijg ik met een paar uur interval twee telefoons van Mabel die ik niet opneem. Nadien is er een oproep van de voice-mail.

Het bandje van de operator laat me met een vrolijk kakelende vrouwenstem verstaan dat er een nieuw bericht is toegekomen.

Ik hoor de stem van Mabel, eerst vaag en gedempt, later duidelijker en meer gedefinieerd met storingen maar sommige zinsneden zijn heel goed verstaanbaar. Ze heeft een gesprek met een man en een vrouw die ik niet kan thuiswijzen. Op de achtergrond zijn joelende kinderen te horen en er rijdt nu en dan een auto voorbij. Ze praat enthousiast en uitgelaten alsof ze over een blijde gebeurtenis spreekt, haar zinnen worden meestal gevolgd door een ironisch lachje als om het gekke van de gedachten van de geciteerde personen weer te geven .

- Hebt gij uw vrouw al geslagen... antidepressiva... Neen, ... diene psychiater.....

- Hij is kwaad op mij, hij neemt de telefoon niet meer op als ik bel, hij wil me niet meer horen zeker...

Ineens wordt ze zeer serieus:

- Die blik in zijn ogen was een...weet je...een bànge blik..

Dan weer vlotter, gelardeerd met een lach van blijdschap:

- ....en iedereen zei goe, nu zal er eindelijk eens wa gebeuren...

Lager in toon en stiller alsof ze die mensen iets in vertrouwen wil meedelen:

- Mijn schoonzus zei dat diene psychiater niet bekwaam is, hij moet gewoon drie maand slapen, dan is hij genezen....

Nu op een geforceerde hoge toon, als om het potsierlijke van dit betoog te onderlijnen:

- Hij zegt dat er nog een reserve sleutel was van de moto in zijn bureau ... ik wéét van nikske, ik heb die sleutel nooit gezién...En diene laptop, gij hebt die stuk gemaakt, zegt hij. Waarom zou ik zoiets doen, ik kén daar zelfs nikske van...

Dan weer stiller, eerder zakelijk geformuleerd en afsluitend:

- Hij heeft beloofd in behandeling te gaan als hij terug komt. ..... Hij beseft dat soms wel....

De verbinding wordt verbroken na 3: 26 minuten.