14-05-08

Structuur en taboes.

 

- Alors grang blong, tout va bieng? Is de welkomstgroet van Anne. Ze zegt me dat ik er al veel beter uitzie; mijn gelaat is terug wat voller en gekleurd. De herfstzon bakt in deze contreien nog behoorlijk bruin. Zij vraagt mij mee te gaan om met de hond te wandelen. Ik heb het altijd aandoenlijk gevonden dat mensen door weer en wind met het hondje een stukje natuur moeten opzoeken. Nu trek ik met plezier met het overenthousiaste beest de wijngaarden in. Het eigenzinnige dier laat zich moeizaam leiden, het doet dwars en gehoorzaamt pas na veel aandringen duidelijk met tegenzin. De natuur is overweldigend, elke helling geeft een ander perspectief op de vallei en het meesterlijke kanaal. In de avondzon verandert de hemel onophoudelijk van kleur, van lichtroze, over rood naar paars. De gekruide geur van warme aarde en het geluid van krekels nemen alle spanning weg uit mijn lichaam. Anne neemt me bij de arm. De hond loopt ver voorop meestal met de neus rakelings over de grond snuffelend soms stilstaand, met een voorpoot in de lucht, starend in de verte. Dan weer komt hij plots aangestormd waarbij hij in volle vaart met een sprong hapt naar mijn vrije elleboog.

Langzaamaan worden de gedachten die onophoudelijk spinnen door mijn hersens omgezet in woorden en zinnen. Tot in de kleinste details vertel ik mijn verhaal. Het onbelemmerd kunnen praten met iemand die luistert geeft mij nieuwe inzichten in mijn huwelijk en de turbulenties van de laatste jaren. Mijn familie reageerde steeds ontkennend of ontwijkend op mijn veronderstellingen en deed mijn waarnemingen af als fantaisistisch of toevallig. Catherine luisterde, maar door een onuitgesproken schuldgevoel of medeleven met de vrouw van wie ze de echtgenoot had afgenomen, onthield ze zich van kritiek op Mabel. Anne, die een onbevooroordeelde en onbevangen kijk heeft op de situatie, opent met suggesties en tips nieuwe mogelijke denkpistes over wat er is gebeurd met de kinderen. Het komt mij voor dat de openheid van de mensen hier ook toelaat om onderwerpen te bespreken die bij ons absoluut taboe zijn. 

Na de wandeling nodig ik haar uit om te blijven eten. Ik heb voldoende lamskoteletten en bonen in de frigo om een klein gezin te voeden. Dat zijn de porties die ik hier altijd voor mij alleen voorzie. Terwijl wij smikkelen op schijfjes saucisson pur porc en blokjes Tomme des Pyrenées maken wij samen het eten klaar. Ze houdt mijn consumptie van de lokale Merlot nauwgezet in de gaten.

Zij vertelt over de hersenbloeding als gevolg van een aneurisma die ze op zestienjarige leeftijd heeft gehad. De niet zo geslaagde operatie onder het schedeldak heeft ze overleefd, maar er zijn een aantal hersenfuncties aangetast. Ze heeft er mee leren omgaan en leeft daarom heel bewust. Om haar verhaal te staven leidt ze met haar hand mijn wijsvinger door het hoefijzervormig gleufje dat van boven haar linkeroor naar achter loopt. Ze wast haar hoofd's ochtends met koud water om de bloedstroming te activeren en traint dagelijks haar geheugen. Haar onfeilbare intuïtie en zeer gevoelige reukzin compenseren ruimschoots de handicaps die ze heeft. Op haar werk in het hospitaal voelt ze zich goed in haar sas omdat net die kwaliteiten belangrijk zijn en met een perfecte organisatie krijgt ze alles voor elkaar.

s' Nachts vind ik de verklaring voor de stilte van Catherine. In paniek stuur ik een bericht.

- Catherine, ce n'est pas possible que tu fais faux jeton! bisous

14:40 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

hello, ben nog even komen bijlezen! Subliem verhaal, ben benieuwd naar de volgende episode; groetjes

Gepost door: Emily | 16-05-08

De commentaren zijn gesloten.