17-04-08

Een luchtbad.

 

Voorbij Saint-Etienne verlaat ik de weg die leidt naar Le Puy-en-Velay om de bordjes met het opschrift Camping te volgen. Een boerderij op een heuvelrug, ver van de bewoonde wereld wordt mijn slaapplaats. Het is middernacht, de volle maan komt recht voor mij op in bewegingloze zilveren en gouden wolkenslierten. Bij het afzetten van de motor valt de stilte als een deken over de omgeving waarin enkel het ritmische en langzaam afnemend aftikken van afkoelend heet metaal nog weerklinkt. De zachte zuiderse temperatuur op dit nachtelijke uur en de gekruide geur van vochtige dennennaalden en hars geven mij een voldaan gevoel. Deze rit heeft me wel degelijk naar een ander en meer verkwikkend klimaat gebracht. Ik stuur een bericht naar Catherine.

- Le chevalier est en vadrouille, Biz

Het achthonderd kilometer lange luchtbad en de haltes hebben mijn gedachten weer wat geordend.

Deze middag heb ik lang gepraat met de dame die het wegrestaurant uitbaatte in Pont-à-Mousson. Wanneer de grootste drukte voorbij was, kwam ze bij mij aan het tafeltje zitten: ze had gemerkt dat ik een probleem had. Ik heb haar het hele verhaal verteld. Ze luisterde aandachtig en formuleerde nadien haar indrukken.

Ze begreep ons beiden. Het is goed wat ik heb gedaan: ik heb mijn geweten gevolgd. Als er gevaar dreigt voor de kinderen moet men reageren, los van het feit of dat onheil zich reëel zal voordoen. Een vader vecht voor zijn gezin en doet er alles voor om zijn kinderen op het goede spoor te houden en hen te vrijwaren voor kwaad. Die gerechtelijke zaak met Leonardo zal waarschijnlijk zo'n vaart niet lopen. De jeugdinstellingen zitten vol en hij is een brave jongen in vergelijking de zware gevallen die wel uit de maatschappij moeten geweerd worden. Maar zijn daden zijn een niet mis te verstaan signaal, het is niet te laat maar het is hoogtijd om in te grijpen. En trouwens, een palet in brand steken op de openbare weg is een teken van vreugde: dit is geen destructieve houding wat vandalisme wel is.

Zij begrijpt de reacties van Mabel ook, maar het optreden van de politie lijkt haar vreemd. Er was voor niemand gevaar, zij hadden er buiten moeten blijven en het is absurd en absoluut onbegrijpelijk dat ze mij uit mijn huis hebben gezet. In hun land zou zo'n daad meteen tot collectieve verontwaardiging leiden. Men mag onder geen beding zo maar iemand op straat zetten zonder voorafgaandelijke wettelijke procedure.

Wanneer ik over de symptomen van Esclarmonde vertelde en de mogelijke gevolgen van wat er is gebeurd verstarde haar blik. Ze liet me praten maar ging niet in op wat ik stelde.

De minnaars van mijn vrouw zullen een permanente bekommernis zijn die ik zal meedragen totdat mijn kinderen groot zijn. Dat is een gevolg van het nest te hebben verlaten. Het is mogelijk dat die vent wat verkeerd voor heeft, het kan ook zijn van niet. En als hij wat van plan is, zal hij eerst de tijd nemen om het vertrouwen van het kind te winnen om daarna over te gaan tot handelingen. Het kan ook zijn dat die man niet meer van zich laat horen. Het is ook normaal dat ik rekening hou met deze mogelijkheid door de inzichten die ik heb verworven in de strategieën van pedofielen. Een kijkje nemen in dat kamp waar Mabel is geweest zal opheldering brengen over wat er precies aan de hand is.

Haar conclusie is dat ik inderdaad afstand moet nemen, prioriteiten stellen en met hulp van de instellingen ter plaatse mijn gezin volgen.

Eens de gemoederen bedaard kan ik terug mijn kinderen opzoeken. Nu zijn ze te veel heen en weer geslingerd tussen ons beiden en er zou inderdaad nog iets kunnen gebeuren. De opgekropte haatgevoelens bij Mabel moeten eerst wat decanteren.

Ik mag niets forceren, de vragen zullen een antwoord krijgen in de loop der tijd. Waarom en hoe dit is kunnen gebeuren en vooral wat de toekomst zal brengen zal zichzelf uitwijzen. Hoe het verder moet met Catherine is ook afhankelijk van de situatie met de kinderen, mijn vrouw en van haar. Natuurlijk wil ze mij terug, maar haar vertrouwen is gebroken. Ze zal zich over het trauma van mijn prompt vertrek heen zetten maar er zullen vele maanden moeten over gaan vooraleer het terug goed komt.

Vous avez des traits livides, reposez-vous et pensez d'abord à vous-même. Je vous souhaite bon courage et faites attention sur la route.

Dit waren haar laatste woorden. Daarop verdween ze in de keuken.

18:18 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

een heel verstandig levenswijze vrouw lijkt me dit, zit zeer veel waarheid in wat zij vertelde; nog een veilige en leerrijke reis.

Gepost door: Emily | 18-04-08

De commentaren zijn gesloten.