14-04-08

Echtgenoten verdwijnen soms.

 

De hele week loop ik er bij als een luxe clochard. Mijn dagen zijn als een kwade droom waarin ikzelf een emotieloze toeschouwer en acteur ben. De nachten breng ik door in de loods waarin de aanrukkende herfst zich apert doet voelen. Het innemend klinkend kerkklokje is de baken voor de slapeloos voorbijglijdende uren.

Op maandag dien ik bij de lokale politie klacht in tegen onbekenden wegens de aanranding van de eerbaarheid van mijn dochter Esclarmonde met als vermoedelijke dader mijn echtgenote of iemand uit haar omgeving. Ik geef de verklaring van de pediater af na eerst twee kopieën te hebben genomen die ik nadien op verschillende plaatsen verstop in mijn loods.

Mijn advocaat laat me verstaan dat het goed is dat ik, ondanks de labiele toestand van Mabel, Esclarmonde terug thuis heb afgezet: men mag het recht niet in eigen handen nemen. Hij raadt me ook ten stelligste af om de kinderen nog in privé omstandigheden te zien.

De afspraak met het vertrouwenscentrum in de namiddag met een onverschillig in zijn oren peuterende sociaal assistent heeft meer weg van een afrekening dan van een louterend en geruststellend onderhoud. Bij een eerdere melding die ik in dit centrum heb gedaan heeft die man, die zich doorgaans voordoet alsof hij algemeen directeur is van het ziekenhuis, zijn mond voorbij gepraat en mogelijks zijn zwijgplicht geschonden nadat ik hem de pieren uit de neus had gevraagd in verband met "het zwaar geval" dat ik daar had binnen gebracht.

- Laat u verzorgen, concludeert hij, terwijl hij met een denigrerend gebaar zijn hoofd schuin achteruit schudt als moest ik mij terstond melden in de psychiatrische afdeling die zich verder op de gang bevond.  

Sms van Geertruidis: Alles heel goed met ons. Alleen het weer zit niet mee, al 3 dagen in de regen. Zitten nu in Venetië op een camping aan de zee Xxx

Dinsdag wordt tijdens mijn afwezigheid een van de kopijen van mijn verklaringen aan de politie samen met nog een aantal cruciale documenten uit een andere zaak uit mijn loods gestolen. De attesten van de pediater zijn onaangeroerd. De lokale politie weigert een proces verbaal op te stellen want dan moet er een buurtonderzoek gebeuren en daar hebben ze geen mensen voor.

De afspraak bij de notaris in de vooravond is een komedie van de bovenste plank. Mabel trekt het gezicht van een getormenteerde madonna en heeft het discours van een vernederde, bedrogen echtgenote én goede moeder die dankzij hulp van goede vrienden zich terug heeft opgericht. Zonder aanleiding zegt ze meerdere malen met een medelijden wekkend gezicht:

- Ik ben bang Guillaume.

Wanneer ik vraag waarvan ze dan wel schrik heeft richt ze zwijgend en langdurig haar blik ten hemel alsof ze inwendig een gebed afdreunt. Haar financiële eisen zijn onaanvaardbaar en onbespreekbaar. Ze mag gratis in het huis blijven wonen met de kinderen, maar de courante uitgaven zijn uitermate ruim voorzien en ze eist nog wat reserve voor ‘als er wat gebeurt'. Van mijn royale inkomsten blijft er 400 € over als maandelijks leefloon, net evenveel als de telefoonkosten die ze voor zichzelf heeft opgegeven.

- De kids mogen niet lijden onder de scheiding en moeten toch eens kunnen bellen naar hun vrienden is haar verantwoording voor dit buitensporig budget. Inderdaad, de kids hebben de gewoonte veel te bellen en doen de moeite niet om naar de vaste lijn van de ouders van hun vrienden te bellen, want dan krijgen ze eerst die vervelende mensen aan het toestel. Deze aloude twistappel die ons al een fortuin heeft gekost zal mij blijven achtervolgen.

De notaris heeft het begrepen en vermaant haar zachtjes:

- Mevrouw Quivenis, u moet redelijk blijven met uw financiële eisen, echtgenoten kunnen soms verdwijnen en dan hebt u niets.

De bedelstaf voor mij dus. Ze heeft blijkbaar poen nodig om die paljas te mogen pijpen die dan op zijn beurt zich met mijn kinderen amuseert.

In haar brief raadt ze mij aan om een appartement te huren in de buurt. Het lijkt mij overduidelijk dat ze een doelwit nodig heeft om deurwaarders en advocaten op af te sturen. Met wat ze mij laat aan maandelijkse inkomsten kan ik in deze omgeving nog geen stal betalen.

‘s Avonds krijg ik de eerste sms van Catherine.

- Princesse a mal au coeur; comment va le chevalier? -biz

- J'ai mûri de 20 ans cette semaine -  le clocher me guide à travers la nuit,  je pense bcp à toi - trgrbzzz

Op woensdag begrijp ik dat Mabel niet meer werkt. Na één dag zijn de onthaalkinderen weggebleven: er is een ongedefinieerd probleem.

Bij navraag op het politiekantoor over hoe het nu verder moet met mijn kinderen, blijkt dat mijn vrouw goed is opgevangen geweest door de verantwoordelijke van slachtofferhulp en dat zij reeds onschuldig is bevonden vooraleer ze haar mond had opengedaan. Een onthaalmoeder doet zoiets niet en zeker niet in deze gemeente. Dit is een oord waar volgens de statistieken kindermisbruik praktisch niet voorkomt. Hier wordt heel veel ingebroken in villa's, hier worden veel auto's gestolen, er zijn financiële delicten, er verdwijnen kinderen, maar men misbruikt hier geen kinderen. Integendeel, men voert weeskinderen in uit andere, verre schurkenstaten om ze hier in deze beschermde omgeving te laten opgroeien.

Op donderdag vraag ik Mabel om de foto's van de kinderen te mogen meenemen. Ze antwoordt met een rustig gezicht en een vriendelijke knik in mijn richting dat we die samen eerst zullen verdelen.

Op vrijdag is de inhoud van een grote archiefdoos, waarin de duizend foto's en negatieven van de laatste vijf jaar waren opgeborgen verdwenen. De doos met het opschrift foto's staat er nog, maar er ligt enkel één kader op de bodem. Wanneer ik aan Mabel vraag waar die foto's zijn gebleven, antwoordt ze met starre blik waarin waanzin staat te lezen dat ik er geen meer had gemaakt. Ik dring aan om er mee voor de dag te komen. Ze neemt de telefoon als was het een routinezaak en belt de politie.

- Hij is hier weer.

Wat later komt er één agent zonder sirenegeloei ter plaatse. Ik voer een dovemans-gesprek van een uur om de situatie uit te leggen. Hij luistert knikkend naar mijn verhaal maar telkens, als was het een mantra, herhaalt hij:

- Mijnheer u moet uw sleutel afgeven.

Deze onrechtmatige injunctie muteert mijn impliciet statuut van persona non grata in een de facto en dubieuze stante pede uitwijzing.

De hint van de notaris en de vraag door welke demonen Mabel wordt bezeten doen me besluiten om effectief te verdwijnen en ondertussen het nest met de duizenden goudgele bloemen van die goeroe op te zoeken.

Op een frisse zaterdagochtend geef ik mijn Teutoonse stalen schimmel, met pak en zak beladen, de sporen. De neusvleugels wijd open stoomt hij monter en uitgelaten zuidwaarts.

08:35 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook |

Commentaren

Al dat pedofiele- en misbruikgedoe zit in zijn hoofd, niet in het mijne.
Mabel

Gepost door: Guillaume de Montségur | 14-04-08

bizar Ik heb toch ook wel een beetje het gevoel dat er dingen worden opgeklopt. Het is alsof je overal demonen en slechterikken ziet. Is het de onmacht ivm het kwijtspelen van de kids? Is het persé een verklaring willen zoeken buiten jezelf?
Stel nu eens dat je je vergist? Wat voor schade heb je dan niet aangebracht...
Je stelt het momenteel alsof je als enige "goede" tegenover ENORM veel "slechte mensen" staat. Kan het écht dat jij de enige bent dit de waarheid ziet en als de rest er blind voor is?
Of ben ik te naïef voor deze wereld?

Gepost door: a-woman | 15-04-08

Filosofische vraag Een man mag maar een klein stukje in een vrouw ? Welk stukje mag een vrouw dan van een man of hangt dat af van haar kwaliteiten op welk vlak dan ook ?

Gepost door: eline | 16-04-08

Aan Eline. Eén haploïde cel van de uitverkoren man volstaat.
Haar kwaliteiten zijn onbelangrijk in deze beschikking.
Zoen
Guy

Gepost door: Guillaume de Montségur | 16-04-08

De diepgaande filosofie en denken van bepaalde mannen leidt hen blijkbaar vaak in de richting van hun geslachtscellen. Ik zal waarschijnlijk niet genoeg ATP gebruikt hebben om tot deze opmerking te komen, ik ken (soms) mijn beperkingen.

Gepost door: eline | 16-04-08

Een man wordt gedreven door compulsies en driften die net als bij de mantodea zijn noodlot en ondergang met zich meebrengen.

Gepost door: Guillaume de Montségur | 16-04-08

Ik prijs me nu al gelukkig dat ik vrouwelijke genen heb en me soms eens driftig in de schoenwinkel kan laten gaan. Een schoenhak kan je ondersteunen en je kan het beeld van de man en zijn wereld vanuit een andere en hogere dimensie waarnemen.

Gepost door: eline | 16-04-08

Mannen kopen speelgoed dat het 1000-voudige kost van schoenen om vrouwen te imponeren.

Gepost door: Guillaume de Montségur | 16-04-08

Spijtig genoeg zie ik de vrouw die een vrouw als slachtoffer ziet .
Het in vraag stellen kan, en is gezond .
Maar ik voel de vrouwelijkheid spreken .
Waarom zou dit allemaal niet kunnen ?
Omdat een man zich zorgen maakt ?
Omdat een vrouw beschreven wordt alszijnde geen gevaar gewaar wordend voor haar kinderen ?

Ik zie een vader die zich zorgen maakt om zijn kroost .
Misschien heeft hij geen gelijk en is het allemaal overdreven .
Maar hebben we herhaling nodig om het onzekere voor het onzekere te nemen voor zijn kinderen ?

Misschien stof tot nadenken .

Groetjes

Gepost door: The All Mghty | 17-04-08

De commentaren zijn gesloten.