10-04-08

Brandnetel.

Het geplande papa-weekend programma is wegens mijn huisvestingsproblemen aangepast. Ik haal Esclarmonde pas af op zaterdagochtend en zal ze ‘s avonds terugbrengen.

Bij de overdracht heeft Mabel een zakelijke houding, er is geen spoor te merken van woede, rancune of haat. Ze neemt afscheid van haar kind op een uitzonderlijk koele manier die me verwondert. Dit lijkt het begin van een nieuw leven: het gelimiteerd en gestructureerd vaderschap volgens de geplogendheden bij een echtscheiding.

Het is barkoud en dreigende grijze wolken jagen door de lucht. Wat bedoeld was als een gezellig eerste weekend met Catherine en kind is nu gedoemd om een droevige ellendige dag te worden op straat. Wij rijden naar de zee omdat we dan lang in de auto kunnen doorbrengen. Esclarmonde vindt het altijd gezellig in de bestelwagen omdat ze naast mij kan zitten op de bank en een goed zicht heeft over de weg. Ze kijkt altijd geboeid voor zich uit en ze stelt veel vragen over alles wat haar verwondering opwekt zoals verkeerstekens, de CD doosjes met die gekke mannen op of de aanduidingen op het dashboard. Wanneer ik Changing of the guards van B. Dylan opzet wipt ze gewoonlijk mee op de bank terwijl ze in de handen klapt op het ritme. Telkens opnieuw vraagt ze wat het woordje 'wings' betekent.

Nu is ze weinig communicatief, ze zit in elkaar gedrongen en kijkt chagrijnig voor zich uit. Ik zet "het plaatje waarop ze danst" op maar ze blijft roerloos zitten.

- Herken je dat liedje?

- Ja, maar ik vind dat niet meer leuk.

Wat later spreekt ze in zichzelf:

- Maar ze waren eigenlijk niet lief. Ze herhaalt het een paar keer, alsof het een bandje is dat door haar hoofd speelt.

Aan de kust giert de wind door de straten, zand en miezerregen waaien tegen de voorruit. Enkel de hoge schuimende golven die inbeuken op de dijk zijn boeiend om naar te kijken in deze troosteloze badplaats.

Het blijkt dat Esclarmonde geen pulletje aan heeft en dat haar jasje niet bestand is tegen de regen. Er zit weinig anders op dan de hele dag binnen te blijven.

Ik parkeer de auto. Wij haasten ons door de wind en de miezer naar een brasserie met zicht op zee. Bij het lopen klaagt ze over pijn in de onderbuik. Ik pak ze op in mijn armen.  

- Ik word kleddernat, gilt ze in mijn oor op agressieve wijze. Het lijkt weer alsof er iemand anders door haar mond spreekt. Het woord kleddernat behoorde bij mijn weten ook niet tot haar woordenschat.

In het overvolle café tekenen wij wat op bierkaartjes om ons bezig te houden. Gewoonlijk tekent ze kleurige hartjes of bloemetjes, nu krabbelt ze een zwarte brandnetel.

-Papa, die schoenen passen wel niet meer hé! Roept ze plots ze met een schrille stem, luid genoeg opdat het hele café het zou horen. Haar woorden hebben een dwingende en angstwekkende toon.

Ineens valt het me op dat ze een spanning heeft rond de mond met kuiltjes in de kaken die ik nog nooit heb gezien en de ogen lijken ongewoon diep te liggen. Dit is een ander kind, hier is wat mis mee. Ze moet ook een ongewoon aantal keren plassen.

Is dit een list of een toeval? Ineens voel ik weer de hele situatie omslaan, dat doemscenario lijkt zich te realiseren. Bij het terug naar huis rijden speelt die hele nachtmerrie terug door mijn hoofd. Indien Mabel mij wil buiten spel zetten is een aanklacht wegens incest het perfecte middel. Normaal had ik nu bij Catherine op het appartement moeten zijn met het kind.

Bij het ochtendkrieken zou ik dan van mijn bed worden gelicht en vertel dan maar aan de politie dat ze in die toestand was toen ik haar ging afhalen.

Ik speel beter veilig en ga daarom zelf naar de politie van de hoofdstad om raad te vragen.

Een man en later een vrouw in burger ondervragen mij eerst meegaand, later wat indringender waarbij ze een paar keer proberen mij knel te zetten met fictieve tegenstrijdige uitspraken die ze mij in de mond leggen, net alsof ik een slinkse kindermisbruiker ben. Esclarmonde speelt ondertussen in een ander lokaaltje onder toezicht van een vrouwelijke agent.

- Mijnheer u moet naar de kliniek met uw dochter om de medische vaststellingen laten doen. Maandag moet u een proces verbaal laten opstellen bij de lokale politie en het attest afgeven dat u van de geneesheer zal ontvangen.

- Ho ja, mogen wij uw identiteitsgegevens ook even noteren? Het is enkel voor onze interne dienst.

De pediater van wacht in de kliniek onderzoekt Esclarmonde en laat ze in een potje plassen. Ze schrijft medicatie voor, stelt de documenten op voor het labo en schrijft op mijn vraag een verklaring voor de politie. Ze overhandigt de documenten samen met een kaartje met de gegevens van het Vertrouwenscentrum van de regio.

- Mijnheer, wil u dit centrum contacteren maandagmorgen?

Indien ik Esclarmonde niet terug bij haar moeder afzet vanavond zoals afgesproken, dan kan ik mij verwachten aan een aanklacht wegens kinderontvoering. En als de lokale politie ageert in de geest zoals ze drie dagen geleden deed, dan hangt deze nacht het land nog vol posters van Esclarmonde als vermist kind en verschijnt mijn kop morgen op alle tv- zenders als verdachte van kinderontvoering.

Ik breng Esclarmonde naar huis. Immanuel schept net als een onderdanige kelner tomaat met mozarella in de borden van de gedekte tafel, Leonardo wacht als een geduldige klant voor zijn leeg bord, Mabel leunt als een superviserend diensthoofd met gekruiste armen en autoritaire blik tegen het aanrecht.

Ik geef kort uitleg over mijn ommetjes langs politie en kliniek. Mabel aanhoort mijn verhaal stoïcijns zonder vragen te stellen.

De medische documenten laat ik achter op de keukenkast maar hou de handgeschreven verklaring voor de politie achter.

Bij het buiten gaan zeg ik terloops.

- Ze had verkeerde kleren aan.

- Ik heb het weer verkeerd ingeschat, antwoordt Mabel laconiek.

- En haar schoenen zijn te klein.

- Tja, ze heeft er zelf voor gekozen deze schoenen aan te doen, ik heb er te laat aan gedacht dat ze te klein waren.

Een paar paletten naast mijn Beiers stalen ros in mijn gehuurde loods doen dienst als slaapplaats voor de nacht.

Ik stuur een sms naar Catherine.

Coup fourré neutralisé, tu l'as échappé belle. La deuxième action était plus féroce que la première. Le chevalier résiste.

Bizoux doux.

15:25 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Heb alles bijgelezen!
groetjes

Gepost door: maike | 10-04-08

De commentaren zijn gesloten.