04-04-08

Gezin in gevaar.

 

Het scenario dat mij deze nacht wakker hield lijkt zich te realiseren. De ver van mijn bed verhalen over stiefvaders die zich vergrijpen aan kinderen in het nieuw samengesteld gezin worden een plausibel toekomstbeeld. Daarbij komt de hele huwelijkcrisis mij ineens helder voor de geest en elk element valt op zijn plaats in het verhaal waarvan de logica en evidentie nu overduidelijk zijn. Elke ruzie, de gratuite dwarse houding van Mabel, de honderden dovemans gesprekken, haar lege afwezege blik tijdens mijn tirades, de vriendenkring waar ze obstinaat bleef naar toe gaan ondanks mijn gerechtelijke problemen met hen, haar blindheid voor fenomenen, de woorden van de psychiater en de bosfee, de idiote reacties van de dorpspsychologe, de kinderopvang, de uitnodiging van mijn broer, de koele zakelijke houding van zijn vrouw, de aanklacht tegen mij: het zijn allemaal onderdelen van een logisch proces waarvan ik het begin nu zie maar het einde nog lang niet in zicht is.

Mijn zintuigen nemen niets meer op. Ik reageer instinctief, enkel gestuurd door die delen van de hersenen die instaan voor de overleving. De bloedstroom in mijn lichaam wordt gemonopoliseerd door de reorganisatie van de bestanden in mijn bovenkamer. Er worden causale verbanden gelegd tussen honderden feiten en verklaringen gevonden voor mysteries, waarvan sommige al sinds mijn prille jeugd sluimerden.

Wat later zie ik mij zitten in de zetel bij Catherine. Van hieruit heb ik mijn eerste discours afgestoken. Zij zit tegenover mij op onze bank, ze praat, maar de woorden dringen met vertraging tot mij door. Ik begrijp dat ze wil gaan zwemmen, zoals wij hadden afgesproken. Ik schud mijn hoofd en hoor mij zeggen:

- Cela dérive, il faut que je retourne chez mes enfants. Het ontaardt, ik moet terug naar mijn kinderen.

Kom, we gaan zwemmen herhaalt ze, dat zal je gedachten verzetten.

Ik schud nee.

- Ik kan hier niet elke avond feest vieren bij kaarslicht, terwijl ik weet dat het mis gaat met mijn kinderen.

Ergens hoop ik dat ze mij zal kunnen overhalen om toch naar onze wekelijkse zwemsessie te vertrekken, maar ze ziet in dat praten zinloos is:

- Als je denkt daar terug naar toe te moeten, moet je het doen, maar dan moet je niet meer terugkomen.

Het klinkt als een oordeel, maar ze stemt in.

In stilte pak ik mijn spullen: één valies met kleren en een kartonnen doos met CD's, foto's en brieven. Ik omhels haar en geef ze nog een zoen. Ik daal de trap af net zoals de honderd keer ervoor, terwijl onze handen langzaam uit elkaar glijden.

10:23 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Hoe mensen toch zo van gedacht kunnen veranderen

Gepost door: kijk-mama | 05-04-08

De juiste keuze Ik denk dat je de juiste keuze hebt gemaakt.
Ook al zal de weerstand groot zijn, je zal doen hetgeen een vader hoort te doen . Zijn hele wezen ter bescherming van zijn gezin, met in hoofdzaak de kinderen .

Je bent Catherine niet noodzakelijk verloren, maar ze kan je niet helpen.
Enkel steunen zou ze kunnen, maar misschien is dit beter zo, zodat je de 100%van jezelf kan geven in alle vrijheid .

Gepost door: The All Mghty | 07-04-08

De commentaren zijn gesloten.