17-01-08

Complice de ma vie.

Dag acht

Alles is wit bevroren. Inversie in de atmosfeer ; de hemel is metaalblauw zonder een zucht condens. Het heelal is in zicht.

Mabel is veel koeler bij het binnenlaten van de andermansen, ze is nog moe. Ze komt mij lief wakker maken. Bijna automatisch zet ik mijn GSM aan terwijl ik luister naar het onophoudelijk gepraat van Esclarmonde. Als in een roes zie ik op het scherm de aankondiging van een bericht. Ik reageer gelaten, dit is niet van haar.

- Je ne sais pas quoi répondre. Complice de ta vie mais pas dans ta vie ? comment imaginer la page suivante de notre histoire ? très gros biz.

Ik begin te beven, ga naar mijn bureau en laat mijn tranen de vrije loop.

- Tu ne m'a jamais quitté, je me pose des questions sur ma vie ms dois mettre de l'ordre tt seul - je ne veux plus te faire souffrir.  Je pleure.

08:56 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.