16-01-08

De fee in het woud.

De zevende dag.

De lucht is als een gigantisch levend doek van Rothko: een grijs-wit dun wolkendek waardoor blauw schemert dat ongemerkt oplost tot een open hemel met enkel schimmen van wolken aan de horizon.

De dag van onze laaste afspraak vorige week. De stilte lijkt al een eeuwigheid te duren. C'est comme un rêve had ze nog gezegd.

Op mijn zondags fietstochtje zoek ik een Catherine. Ik rij langs de plaatsen waar we elkaar zagen, de bank aan de vijver in het park, het kappelletje, de parking. Het is overal akelig leeg, ondanks het zachte voorjaarsweer. Aan de rand van het bos gespt een vrouw in grijze training bandjes met gewichten aan haar enkels en polsen. Onze blikken kruisen elkaar. Een vonk slaat over. Ik stop en vraag haar waarom ze dit doet.

-To get tone, the fight against gravity...

Wij raken aan de praat, ik vertel haar uitvoerig over wat mij bezig houdt.

-There is a God for the great matters on earth, the smaller things He lets them get fixed among  us, that's why I am here.

Ze komt nu goed op dreef alsof het een probleem is waarmee ze dagelijks te maken heeft.

-A woman's mind changes at the age of fourty-two, she gets more testosterone and wants to be independant. She has passed through the phase of childbirth, which is very demanding. Your wife had four kids, that's enough for her. She changed her behaviour five years ago because there must have happened something. Didn't she have a love affair ? You must react. Go and see an relationtherapist and make your conclusion, otherwise you'll still be here over three years saying the same things. Manage your marriage.

For what Catherine concerns, Women always have a little thing in their mind that they will never reveal. She has objectives with that. Perhaps she wants a baby, or something else. It's a strategie to take some distance, your relation is not over, you'll hear from her soon.

- Are you shure ?

- Of course, she is waiting for you.

Daarop draait ze zich om, loopt een smal bospaadje in en verdwijnt plots.

‘s Namiddags maken Mabel en ik een zeldzame aangename, frictieloze uitstap met de motor. Wij hebben een praatje bij een drankje achteraf.  Ik vertel haar over mijn ontmoeting met de dame in bos.

-De psychiater had gelijk, er is niets mis met jou, ook niet met mij, het is niet goed tussen ons. Wij moeten een relatietherapeut zien en dan conclusies trekken. En als dat is dat wij uit elkaar moeten gaan, dan doen wij dat. Nu doe jij alle toegevingen, jij speelt dagelijks een comedie, maar het probleem is niet opgelost en dat zal zich wreken.

Mabel luistert zonder tegen te spreken.

-Heb jij een vriend gehad vijf jaar geleden ?

-Neen. En jij, zie je C nog?

-Nee.

-Wanneer heb je haar laatst gezien?

-Ik zeg het niet, je gaat er dan weer over beginnen nadenken.

-Is het al lang geleden?

-Wat is lang ?

-September ?

-Zoiets.

-En heb je er nog andere gehad ?

-Ja 18 jaar geleden. Weet je hoe ik het zo goed weet ? Omdat je onuitstaanbaar was na de geboorte van Immanuel. Toen ben ik ook gaan zoeken, de situatie was precies dezelfde. Als ik niet met jou kan praten, dan zoek ik iemand anders. Het probleem is niet Catherine, dat is een gevolg.

‘s Avonds hebben wij lekkere seks. Het oxytocinegehalte is weer hoog bij mij.

Mabel kan niet slapen.

 

 

10:45 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hoi ik geloof niet in toeval, dus het had zo moeten zijn dat je die vrouw zou ontmoeten. Een ding weet ik zeker, je wordt de goede richting in geduwd, laat dat niet links liggen , en ga naar de relatietherapeut ook al blijkt dat het jullie huwelijk niet zal redden. Misschien is het wel voorbestemd dat je bij C zult zijn, maar denk eraan maak dan niet opnieuw dezelfde fouten als jullie nu gemaakt hebben.
Denk eraan je wordt geholpen, je moet er alleen maar om vragen.
liefs cat

Gepost door: catje | 16-01-08

De commentaren zijn gesloten.