15-01-08

Vrouwelijk antagonisme.

Dag zes.

Lichtgrijze wolken in het noorden, witte slierten tegen een blauwe hemel in het oosten.Twee lijnvliegtuigen achtervolgen elkaar op 30000 voet hoogte, dikke vlokkige witte snel dissiperende condensatiestaarten achter zich slepend.

Mabel bedient mij als een prins, ze vaagt niets, maar instemmen met mij kan ze nog altijd niet. Kwaad bloed komt weer op als ik aan de duizend domme ruzies denk die ik met haar heb gehad. De vraag blijft door mijn hoofd spoken, hoe beleeft Catherine dit. Ze was volgens mij meer gehecht aan wat ik voor haar voorstel of zou kunnen voorstellen dan aan mij voor wat ik ben. Maak ik mij zorgen om haar? Ze laat verstaan dat het zo beter is. Misschien nu niet maar op termijn wel voor ons beiden. Ik herlees mijn laatste sms. Komt dat niet wat hard over ? Dank je zeggen voor bewezen diensten, met een gouden handdruk weliswaar, precies dat wat ze altijd had gevreesd ? In dit leven was er geen exclusieve relatie mogelijk, ze heeft er dus een punt achter gezet.  Moet er in elke interactie tussen man en vrouw een project schuilen, heeft liefde een doel ? Heeft een vrouw een antagonisme in zich dat haar belet om gewoon van geluk te genieten ?

20:56 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

wij kunnen wel van geluk genieten zenne, maar een man delen, dat is niet simpel voor een vrouw, in het begin van een relatie willen wij nog wel wat door de vingers zien, maar naar mate de relatie vordert en inniger wordt willen wij hem toch wel voor ons alleen.

Gepost door: emily | 16-01-08

De commentaren zijn gesloten.