11-01-08

Bloed en tranen.

Dag één. 

Mabel ruimt de voor mij overbodige spullen van de ontbijttafel af. De halve maan hangt midden in mijn gezichtsveld. Ze lost een paar keer op in de ochtendnevel en materialiseert terug. Elle revient of eerder elle clignotte, ze pinkt een oog. Elle observe mais ne laisse rien apparaître.

Blauwe wazige openingen verschijnen in de lucht.

- Les perces-neiges sont les messagers anémiques d’un printemps encore plein d’espoir...

Ik tik het bericht in maar verstuur het niet. Het wordt opgeslagen in Unsent.

Het miezert, de lucht is nu lichtgrijs. Mijn gevoel is dat ze wel zal reageren. Ik kan tranen nog onderdrukken. Mettre les pendules à l’heure heet zoiets.

Nog geen bericht ‘s namiddags. Het venster No messages heeft nog nooit zo akelig geleken.

Het zat er aan te komen. Ik heb de problemen aangehaald in de periode van la féminité accrue en de overgevoeligheid heeft alles losgemaakt. De bloedstroom doet de schoonmaak zowel in de baarmoeder als in de hersenpan.

Ik moet mijn gedachten verdunnen, mag niet in alles graven. Had ik beter gezwegen ? Misschien, maar het zou toch maar uitstel van executie geweest zijn.

Bij het slapen gaan is het scherm nog steeds leeg. Het is pas als iets ophoudt dat je bewust wordt hoe het was. Mijn tranen krijgen de vrije loop.

Ik denk aan de manier dat ze had gevonden om in mijn cadans te stappen. Ze drukte haar heup tegen de mijne aan. Was het allemaal een comedie van haar ? Hoe kan het nu dat ze ineens geen berichten meer wil sturen?

Het was te mooi, ze bevestigde op een wonderlijke manier mijn ego. Ze zei dat seks altijd lekker was.

11:20 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.