10-01-08

Brumes et ténèbres.

De brief geeft perfect mijn gevoel weer, maar ik durf hem niet te versturen. De slotsom houdt het einde in van onze relatie: de situatie is hopeloos. Het houvast telkens samen uitgelezen momenten te beleven is verwaterd in het geheel van hevige emoties die ons beheersen en het gebrek aan verzoenbare perspectieven domineert de laatste maanden onze ontmoetingen.

Op een kille seksloze zondagnamiddag in febrauri verloopt het gesprek met Catherine stroef en gespannen. Woorden komen moeilijk voor de geest, ironie en verbittering zijn met elke gedachte verweven. Jaloezie, aandacht en exclusiviteit in de relatie zijn de boosdoeners. Zij lijkt de problemen wat te minimaliseren, maar ze overtuigt me niet. Het argument dat jaloezie onderdrukt wordt door een compliment is wat ze zichzelf graag wijs maakt. Ik maak er smalend een karikatuur van.

- Cette Dion, je lui dit qu’elle a des beaux nichons et c’est arrangé.

Ze leeft nu enkel naar onze afspraak toe, anders dan in het begin waarbij ze naast mij een druk sociaal leven had. Alles is ondergeschikt geworden aan onze relatie, alhoewel ze doet voorkomen dat het zo niet is. Ze is veeleisend en ze verdient aandacht, maar ik kan haar in de huidige omstandigheden nooit geven wat ze wil. Over een eventuele breuk is ze cynisch. Het ontlokt mij het hatelijk besluit :

- Si on se sépare, tu va aller chercher chez le pharmacien une boite d’inhibiteurs de recapture de la sérotonine dans le neurone récepteur et ce sera reglé ?

Ze knikt als om te stellen dat er weinig anders zal opzitten.

-Je n’aime pas ta façon de perorer. Il ne faut pas penser pour moi, is het laatste wat ze me zegt.

Wij verlaten elkaar, knuffelend als pubers, maar er blijft bij mij een naar gevoel achter.  Haar expliciete uitlating over het ongenoegen dat ze heeft met mijn berusting over de situatie thuis blijft door mijn hoofd malen.

- Tu va passer le reste de ta vie endormi sur le canapé le soir?

En ook nog :

- Il y a des enfants qui vivent bien un divorce.  

Poeder en zalf per sms doet de etter uit de wonde breken.

- Les brumes et les ténèbres sont éclairés par le souvenir de ton sourire.

- Je pense que tu as raison. On ne peut plus continuer co cela. J’ai d’autres exigences. Tes paroles me font réfléchir, je voudrais autre chose et pour moi, ce n’est plus tenable. Biz

- Je creuse et je m’interroge, je veux savoir si on est au même longueur d’onde.

- Apparemment non. Ton comportement change d’un jour à l’autre. Pas le mien

- Laissons décanter- bonne nuit- très gros biz-t’embrasse fort.

12:37 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.