06-01-08

Colofon.

Arthur,

Jij bent altijd mijn steun geweest, soms meer als fenomeen grote broer dan door je daadwerkelijke aanwezigheid of advies. Ik heb dankzij jou een stukje van de wereld gezien dat mij anders onbekend zou zijn gebleven. Telkens je terug in het land was realiseerde ik mij dat mijn leven een dimensie meer had. Ik zat uit te kijken naar het ogenblik dat je misschien voorgoed terug weer in de buurt zou komen wonen. Bij elke nieuwe opdracht van jou was ik wat terleurgesteld dat je weer voor een aantal jaar enkel virtueel bereikbaar zou zijn. Het heeft mij niet belet om begrip te vragen voor een situatie waar ik nu al vijf jaar in zit. Ik spreek over de toestand hierbinnen die ronduit beschamend is naar de kinderen toe. Twee jaar geleden ben ik in een crisisperiode die samenviel met de dood van vader de boekhouding beginnen bijhouden van de ruzies om letterlijk alles op een rijtje te zetten voor mijzelf en ook om een beeld te geven aan Mabel waar wij aan toe waren. Praten heeft ze nooit gekund, dus ik hoopte dat ze het zou inzien door het te lezen. Ze heeft er amper iets van gelezen. Op een hoogtepunt van de ruzies vorig jaar die mij letterlijk ziek maakte zocht ik weer steun. Ik dacht die bij jou te kunnen vinden. Daarom heb ik jou als enige fragmenten hieruit laten lezen. Je reactie hierop was voor mij ontstellend en het deed pijn voor zoveel onbegrip. Erg soepel ben je nooit geweest maar dit sloeg toch alles. Over de achtergrond van je reactie zit ik nog te gissen maar dat is nu bijkomstig. Bij onze ontmoeting deze zomer hebben wij niet veel gesproken omdat ik mijn vertrouwen in je had verloren en ook omdat ik je niet alleen heb kunnen zien. Ik liet je vrouw er liever buiten. Ik heb je wel gezegd dat ik een relatie had en dat er nog veel problemen waren, meer details heb ik niet gegeven. Verder werd er alleen nog maar wat gezwamd hier op het terras en daar voel ik mij nu te oud voor om dat nog te moeten aanhoren, laat staan er op in te gaan. Jijzelf hebt niets gezegd. Mijn gevoel was dat je dood was,  je was mijn broer niet meer.

Een paar weken geleden heb ik je ingelicht over het zoveelste dieptepunt waarin wij waren beland en de tijdelijke scheiding die zich opdrong. Ik heb je raad toen niet meer gevraagd, gezien op zijn zachtst uitgedrukt, jou onbegrip van toen.

Ik heb een paar dagen fysisch afstand kunnen nemen van Mabel. Het was daarna een tijdje beter hier omdat die dagelijkse domme ruzies over de tuin, de buurman en snoepjes grotendeels achterwege bleven, maar er is niets veranderd.

Je uitval nu komt hier zeer ongelegen omdat dit de vijandelijkheden binnenskamers weer heeft doen oplaaien.

Om alles wat te laten bezinken heb ik besloten om jou en je vrouw een tijdje uit mijn leven te weren. Het is beter dat ik geen contact meer heb met jullie, voorlopig. De oorzaak is dat er hier een hoop rotzooi van ongeciteerde bronnen naar mijn hoofd wordt geslingerd die mogelijks van jullie komt. Ik vind het beter om de zaken hier onder ons te regelen zonder dat er bondgenoten worden gezocht die dan mee gecompromitteerd worden. Ik hoop dat je er begrip voor kunt opbrengen.

Tot later.

Guillaume.

17:38 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Spijtig weeral dat bij een relatiecrisis de familie hun zegje willen doen; ongevraagd en meestal ook misschien wel goed bedoeld, maar tussen een relatie kan je meestal niet tussen komen; realistisch gezien heeft je broer misschien gelijk dat je alles hebt, kinderen ...., maar een mens heeft ook nood aan liefde en genegenheid; en dat te moeten missen is niet simpel; ofwel ga je liefde zoeken bij iemand anders zoals jij bij Catherine ofwel word je een verbitterd mens; niet simpel allemaal; de tijd brengt waarschijnlijk raad. Spijtig dat je in een crisis zit, maar ik lees hier altijd graag bij, en je weet ik heb het al gezegd, je schrijfstijl is prachtig!

Gepost door: emily | 08-01-08

De commentaren zijn gesloten.