04-01-08

Drinkebroer in de strijd.

De conversatie met Mabel is onbestaand, dus is er ook geen ruzie. Ik denk van de ene sms naar de andere en leef naar de afspraken met Catherine toe. Mabel heeft misschien een vermoeden, maar ze laat niets merken. Wij spelen kat en muis: in het huwelijkscontract staat trouw aan de echtgenote vermeld, buitenechtelijke kersen op de taart horen daar  niet bij. Wij houden de schijn op.

Na een paar weken relatieve rust laait plots de huwelijksbrand weer op. Aanleiding is nu een bericht, of eerder een campagne, van mijn oudste broer Arthur en zijn echtgenote Lieselotte, waarmee hij pas een paar jaar terug is gehuwd.

Hij is altijd mijn grote voorbeeld en held geweest. In mijn jeugd effende hij het kwajongenspad waardoor ik het wat makkelijker had om mijn uitgelekte fratsen te verkopen aan mijn ouders. Hij kreeg klappen, ik begrip.

Zijn meest gruwelijke wapenfeit is het konijnenhok van grootvader in brand te hebben gestoken. Het is pas veel later dat het voor mij duidelijk werd dat ook een groot aantal langoren voortijdig en levend zijn geroosterd in dit inferno dat als strovuurtje was bedoeld.

In het gezegende jaar 1968 ging hij naar de hoofdstad op kot om te studeren. Als rasechte soixante-huitard heeft hij de rellen op de campus en de anti-Vietnam betogingen van op de eerste linies meegemaakt. Bij zijn thuiskomst in het week-end vertelde hij verhalen over het slaags geraken van langharig werkschuw tuig en de oproerpolitie te paard. Als bewijs van betrokkenheid bij de matrakslagen liet hij de rechthoekige bloeduitstortingen met ruitjespatroon van textiel op de schouders en hals zien. Kapilatisme, communisme, Karl Marx, Friedrich Nietzsche, Rolling Stones en TenYears After zijn begrippen die hij in mij leven heeft geïntroduceerd. Hij was er altijd om mij te helpen zowel voor het ter beschikking stellen van zijn kamer voor een partijtje seks met mijn lief als voor een andere dienst. Een paar jaar na hem heb ik zijn voorbeeld gevolgd: ik ging ook naar dezelfde verre stad op kot. Na onze studies liepen wij samen een paar jaar vrijgezellig de kroegen af en we wisselden wel eens een liefje uit. Niet zelden begonnen of eindigden onze zuip- zwalp- en zoektochten met een stand-up-dinner aan een frietkot. Bill Ballantine’s brouwsels en tapkranen verschaften ons meestal voldoende vloeibare inspiratie, frisse inzichten en vermetelheid om de vrede op aarde te kunnen decreteren. Bij het in een roes zwijmelen borrelde de geruststellende en gelukzalige gedachte op dat wij die avond samen de wereld weer hadden verbeterd of misschien zelfs van de ondergang gered.

Toen men hem onverwacht een job aanbood in een paradijselijk land op de evenaar aarzelde hij precies twee tellen, verdeelde zijn boedel en vertrok. Mijn mentor en drinkebroer liet me alleen achter in dit foezelig armageddon, hij ging in kleurrijkere en warmere oorden orde op zaken stellen.

Het is nu reeds twintig jaar dat hij in het buitenland verblijft. Telkens resideert hij een paar jaar op een bepaalde plaats om daarna weer naar ergens anders op de aardbol te worden uitgestuurd. Nu is hij op missie in het rustige West-Afrikaanse Burkina Faso.

Wegens de turbulenties die de dood van onze vader bij mij had teweeggebracht, nodigde hij mij uit op het tropisch eiland waar hij toen verbleef (zie ‘Moeder, wie is mijn vader’ en volgende postings). Dat hij andere objectieven had dan ik had begrepen leek een detail; ik heb van de reis genoten en verkreeg nieuwe inzichten die me sterkten. Ik was terug op mijn plooi bij mijn thuiskomst.

Wij hebben altijd een zeer intense briefwisseling gehad waarin ik hem tot in de details over mijn periptetieën kond deed. Ook over deze crisis heb ik hem op de hoogte gehouden. Zijn reacties leken mij vreemd; eerst onverschillig, daarna werden ze om redenen die mij niet helemaal duidelijk zijn koeler en nu is hij zelfs ronduit bitter, akelig en cynisch in zijn e-mails. Hij en vooral zijn echtgenote schijnen ongenuanceerd partij te kiezen voor Mabel. Die berichtenstroom bemoedigt en sterkt haar telkens blijkbaar in haar overtuiging want ze gebruikt zijn woorden onverdund in de opflakkerende strijd.

- Jij bent de schuld van alles, jij bent een luiaard, want je moest eens weten wie dat gezegd heeft…

12:06 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.