02-01-08

Een korte pauze.

Het opzet van deze zijstap is emotioneel onderdak op te zoeken om een goede evaluatie van ons huwelijk te kunnen maken. De problemen moeten op een lucide, loyale en eerlijke manier worden aangepakt. Het is daarom aangewezen een tijdje weg te blijven thuis. De situatie is te geladen nu, trauma’s moeten bezinken, gevoelens moeten decanteren vooraleer een beslissing kan genomen worden waarin mijn liefde voor Catherine niet bepalend mag zijn. Wij moeten gezamenlijk een keuze maken in het belang van de kinderen.

Na me vier dagen gewenteld te hebben in een vreedzaam vrijgezellenbestaan vol reflectie en introspectie belt Mabel wenend:

- Wanneer kom je?

- …?

- Waarom zeg je niets?

- Als ik kom dan maken wij ruzie…

De vijfde dag telefoneert Mabel bijna hysterisch in tranen.

- Wanneer kom je? Het is net of er een stuk van mijzelf is geamputeerd als je er niet bent. Er zal geen ruzie zijn…

Die dramatische en angstwekkende telefoontjes van Mabel doen mij besluiten terug te gaan. Ze zou zichzelf en de kinderen wat kunnen aandoen. Ik hoopte dat zij ook zou kalmeren en bezinnen. Dit huwelijk lijkt mijn bestaan te zijn en te blijven. Met de afwezigheid vergrootte de afstand, het terugzien wekt de affectie terug op. Wij eten raclette in vrede met de kinderen.

Esclarmonde:

- Papa, ben jij weggegaan omdat jij boos waart op mama? En ben jij nu niet meer boos?

- Geef je mij een knuffel?

Ze omhelst mij.

Het probleem is onder de mat geveegd.

11:09 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.