28-12-07

Je vois des îles dans le ciel et je souris.

Mabel leek weer verliefd. Soms kwam ze mij uitzoenen wanneer ik vertrok naar een klant. De spanningen hadden plaats gemaakt voor mijn stil lijden.

Het sms verkeer naar Catherine intensifieerde en na een paar weken heb ik ze terug opgezocht. Vanaf dan zagen wij elkaar weer regelmatig. Het leek alsof wij van voor af aan een nieuwe relatie waren begonnen.

Alhoewel Mabel haar best deed om het mij naar mijn zin te maken, bleef er onderhuids een afkeer hangen die bij mij de oude wrevel weer snel naar de oppervlakte bracht. De verhouding verbitterde langzaam en na twee maand was het onbegrip met de bijhorende irritatie er helemaal terug zoals in de hoogdagen. Mijn uitstapjes leverden mij weer de nodige zuurstof op om aan de oplopende spanningen thuis te kunnen weerstaan. Ik probeerde Catherine zo weinig mogelijk bij deze problematiek te betrekken. Dit dubbel bestaan bracht met zich mee dat soms hevige dovemansruzies werden gelardeerd door romantische sms conversaties.

Na de bekentenis van mijn gevoelens aan Catherine, was het alsof er een pak van mijn schouders was afgevallen. Ik had me emotioneel naakt vertoond en kon nu alle maskerade achterwege laten. Ze had mijn tranen gezien en ik hoefde me niet meer te bekommeren om de ultieme reflex waar mannen het hun hele leven moeilijk mee hebben : zich sterk voordoen. Ik vertrouwde haar en vond er een ongekend genoegen in mij helemaal te laten gaan. Seks was nog beter en intenser dan voordien. Vooraleer het stuwende spasme mijn hele lichaam bevrijdde deden er zich fenomenen voor als gevolg van de opgewekte emoties die ik nooit eerder had gevoeld. Alle registers van de liefde werden opengetrokken.

Catherine genoot zichtbaar, ze had nu waar ze al zo lang van droomde. Een man die haar bewondert in alles wat ze doet, haar op een voetstuk plaatst, haar bemint en vooral, het haar zegt. Haar serene blik, kalme gebaren, rustige tred, bezadigde woordenstroom straalden geluk af. Ik voelde mij als een schildknaap die zijn meesteres mag dienen en ervoor geprezen en beloond word. Wij wisselden honderden sms’sen uit over de zon, sterren, maan, wolken, mist, regen, wind, herfstkleuren en vogels. Het hele universum was betrokken in ons spel en werkte met ons mee opdat wij elkaar in de beste omstandigheden zouden kunnen zien.

Elke ontmoetingsplaats; de parking in het bos, de bank in het park aan de vijver, het kapelletje kreeg mythische dimensies. De klandestineit wakkerde de passie nog aan. Een ontdekking door Mabel zou onze volgende afspraak kunnen compromitteren. De elementen waren onze partners en medeplichtigen in de misdaad. Elk voorval rond ons, een herfstblad dat viel op de aangeslagen voorruit van de auto waarin wij zaten te vrijen, het landingsmaneuver van een eend op het water, de meeuw in de boom, hoe banaal het ook mocht lijken, kreeg een metafysiche geladenheid als was het een teken van het lot. Er was een voorbestemdheid mee gemoeid : dit gebeurde enkel om onze samenzijn te zegenen.

Catherine ging mee op zakenreis en naar beurzen in het buitenland. Wij beleefden in kille industriesteden en de vreemdste oorden de meest romantische dagen uit ons bestaan. De prozaïsche raststätte op de autoweg werd een gezellige bar voor verliefden, lauwe koffie en diepvriescroissants smaakten subliem. De gevels van de woningen hadden nooit geziene, erotisch geladen, ornamenten. De mensen waren ineens allemaal vriendelijk geworden. Die herfst was de mooiste ooit beleefd, alles had een bijzondere glans. De wereld waarin ik al zolang in ronddwaalde was sprookjesachtig geworden en was er enkel voor ons.

Thuis bereikte het uit onbegrip volgend cynisme en kwaad bloed weer een hoogtepunt. Mabel en ik besloten een afkoelingsperiode in te lassen om ons huwelijk beter in perspectief te kunnen plaatsen en eventueel een besluit te nemen om met wederzijdse toestemming te scheiden. Een vriend die op reis was stelde mij zijn leegstaand appartement ter beschikking.

Het hele gezin zit aan tafel, Emile Gilels speelt Lyric pieces van Grieg op de piano:

- Ik dissocieer mijn functie als vader en echtgenoot. Vanaf nu ben ik geen echtgenoot meer. De sfeer hier in huis wordt per dag meer en meer vergiftigd en het slaat over op jullie, dus ga ik beter vandaag weg dan morgen. Straks verlaat ik voor onbepaalde tijd dit huis. Het is niet wat ik wil, maar het zal beter zijn, hoop ik, voor iedereen.

Niemand geeft een zichtbare reactie, de stiltes in de muziek zijn drukkend. Een traan loopt over mijn wang. Esclarmonde, aanleunend tegen Mabel, eet chips. Het kraken van het zakje klinkt oorverdovend.

- Papa, ik heb jou nog nooit verdrietig gezien, mama ben jij verdrietig, Geertjie ben jij verdrietig, Immanuel ben jij verdrietig, Leo ben jij verdrietig?

Iedereen zwijgt, ze gaat naar de kat die in de mand ligt.

- Poesje is niet verdrietig.

12:33 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Liefde kan je niet dwingen, als je voor elkaar bent voorbestemd kruip je toch bijeen.
En als je de ware vindt dan is de wereld en het leven oh zo mooi, tot op een dag alles is opgebruikt, en je weer vervalt in de sleur; tot dan op eens weer een ander licht verschijnt; alhoewel alle lichtjes zijn niet hetzelfde; het ene schijnt al wat feller en langer dan het ander; Guillaume ik wens je het aller beste met je grote liefde Cathérine.

Gepost door: emily | 28-12-07

zen Laat me dan zeker weten wat je er van vond
:D
Prettig 2008!!!!

Gepost door: Emily zelf | 28-12-07

De commentaren zijn gesloten.