26-12-07

Je t'aime.

Het gemis aan Catherine domineerde mijn denken en doen. Mijn hele bestaan was erdoor gekleurd.

Mijn huid tintelde en was weinig gevoelig. Aanrakingen en prikkelingen werden met vertraging verwerkt. Een paar keer had ik een open wonde zonder dat ik wist hoe of waar ik het had opgelopen.

Mabel deed haar best om de verloren positie in mijn hart terug in te nemen wat resulteerde in een aangename sfeer thuis. Ze was begripvol en zacht. Ze leende haar schouders om op uit huilen, haar boezem om mijn gemoed te verzachten en haar schoot om mijn smarten in te storten. Ik begon te geloven in een voorbestemdheid die Mabel en mij terug bij elkaar had gebracht. Misschien was dit mijn straf voor het verdriet dat ik haar had aangedaan en moest ik nu maar lijden voor mijn zonden.

De volgende dagen en weken was de scheidingsoptie veraf. Ik was verscheurd en verpletterd door het gemis en zag geen einde aan de lijdensweg. Het leek alsof dit verdriet eeuwig zou blijven duren.

Alles deed mij denken aan Catherine en alles deed pijn. Ik had spijt over zoveel zaken waar ik niet ten volle haar had voldaan en waarbij ik aan die idiote mannelijke prerogatieven had vastgehouden. Waarom ben ik niet zachter en inschikkelijker geweest. Ik had moeten zwijgen over mijn huwelijksperikelen, dat interesseerde haar niet, ze luisterde maar het kwam haar de strot uit om telkens meer van hetzelfde te moeten aanhoren. Ik had spijt dat ik die paar woorden niet over mijn lippen had kunnen krijgen die zo zo graag van mij wilde horen: je t’aime, ik hou van jou. Het klinkt banaal, men hoort het elke dag zoveel keer in liedjes, maar ik kon het niet gezegd krijgen. Ik ben er zeker van dat ze mijn liefde voelde, dat ze niet twijfelde, maar een vrouw wil bevestiging horen. Het is voor haar een levensnoodzakelijke mondelinge overeenkomst die bezegeld wordt door elkaar diep in de ogen te kijken. Het was waarschijnlijk anders verlopen indien ik het wel had kunnen zeggen.

Met mijn verstand probeerde ik de breuk te relativeren door te stellen dat het beter was zo, dat onze relatie nu maagdelijk was gebleven. Er zou toch wel eens een onenigheid zijn opgedoken en een toekomst was niet mogelijk. Was de sleur ons niet stilaan aan het besluipen, was er nog geen sleet op de randjes te bespeuren of erger nog, lag de verveling nog niet op de loer ?

Haar beeld is nu ongeschonden en perfect gaaf. Er is geen spatje op de mooiste relatie van mijn leven. De plotse breuk is het beste, geen aanslepend en oeverloos gekibbel om er uiteindelijk dan toch mee op te houden. Ik kan haar begrijpen, ze wilde mijn en haar leven niet belasten. De onbezonnenheid, het impulsieve en spontane was er al een tijdje niet meer. De laatste dagen was ik telkens zeer gespannen toen ik bij haar was door de ontdekking van Mabel. Ik voelde aan dat er wat in de lucht hing, ik wist dat Mabel niet in een hoekje zou zitten wenen.

Catherine was mijn meerdere, zij leidde mijn gevoelens, zij had mij in handen, zij was verstandiger dan ik, zij heeft beslist, zij vond dat het beter zo was, zij had gelijk er een punt achter te zetten.

Tranen stroomden over mijn wangen bij het horen van de muziek waar wij samen naar geluisterd hadden of waarop wij hadden gevrijd.

Zelfs in de supermarkt, de vroeger door mij zo verafschuwde tempels van plat mercantilisme, dit theater van luchtdicht voorverpakte alledaagsheid die het leven herleidt tot zijn meest primitieve en steriele vorm, begon ik te wenen bij het zien van hun slogan : Chaque jour vous apporte plus – Get out more of every day –Haal meer uit je dag –Holen Sie mehr aus jedem Tag. Door haar zag ik dit ook. Tranen welden op wanneer ik eraan dacht hoe ze in haar woorden mijn onuitgesproken gedachten wist te formuleren en de wijze waarop ze het stelde verkreeg ik een beter inzicht in mijn eigen hersenspinsels. Mijn gevoelens werden daarbij dieper en intenser en hadden een grotere draagkracht. Ik heb me nooit meer één gevoeld met iemand, niemand heeft mij ooit beter begrepen, niemand heeft mij ooit een beter inzicht gegeven in mijzelf. Ik ben anders geworden, ik heb het gevoel dat mijn leven pas is begonnen op het ogenblik dat ik de eerste keer op haar belknop drukte. Dit zal altijd blijven duren, zij zal altijd in mijn dromen verder leven, zij is mijn godin, mijn muze, mijn alles.

17:56 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

lang geleden, zeg toch niet ziek geweest?

Gepost door: joz. | 26-12-07

Tragische liefde... Tell me about it :-)

But what would literature be without tragic lovestories?

Gepost door: Uma | 26-12-07

De commentaren zijn gesloten.