21-12-07

Tranen voor een ex.

Slaap slecht, word zwetend wakker. De stilte van Catherine intrigeert mij, ze beantwoordde mijn berichtjes niet gisteren. Eén en ander is verkeerd overgekomen vermoed ik. Het is haar PMS-periode, daarom die overgevoeligheid waarschijnlijk.

‘s Avonds vertrek ik met de motor. Ze komt net uit de auto gestapt met natte haren wanneer ik de motor op de middenbok trek.

- J’ai été nager. Ze ziet er stralend uit in haar witte jeans en topje maar ze heeft een stuurs gezicht. Ik loop achter haar de trap op en steek naar gewoonte mijn neus tussen haar billen. Ze reageert niet. In de badkamer droogt ze zwijgend met hoekige bewegingen het haar. Hier hangt wat in de lucht. Ze heeft het witte ondergoed met paarse schijn aan dat ze een van de eerste dagen ook aan had. Ik probeer grappig te zijn.

- J’ai déjà tout vu, tu te répète à partir de maintenant ?

Zij barst ineens uit :

- J’ai mis ta brosse à dent au frigo. Il vaut mieux qu’on en reste là. Ca devient trop lourd. Ce n’est plus léger comme au début. Je me connais, je deviendrai jalouse et je vais demander si Mabel te fait des pipes.

Ik weet niet hoe te reageren, begrijp het niet. Ze gaat verder, nu zachter met meer medeleven in haar stem en met droevige ogen, de ogen van haar zus.

- Bientôt toute ta famille sera ici, je n’ai pas envie de vivre ça. Occupe-toi de tes enfants.

De betekenis van de woorden sijpelt langzaam door. Ik wil antwoorden, maar tranen beletten het mij, mijn keel is dichtgesnoerd. Na een poosje :

- Il n’y en a pas eu beaucoup qui m’ont fait pleurer tu sais.

Ze leunt tegen de deurstijl en kijkt door het raam. De lucht is grijs, de bladeren van sommige bomen kleuren geel.

- Je voudrais que ma vie soit plus belle. Mijmert ze.

Wij gaan samen naar beneden, omhels haar. Start de motor.

- Sois prudent. Bij het achteruit rollen verlies ik bijna het evenwicht. Ze staat in de deuropening, zij wuift met een arm tot ik uit het zicht ben.

Thuis kijk ik naar de hemel en vraag mij af waarom wij ontroerd worden door minuscule sterren en niet door de knipperende staart- en vleugellichten van de laag overvliegende vliegtuigen die zo lijken op vliegende kerstbomen. Leonardo komt bij mij zitten en verwondert zich erover dat ik het zo stel. Elke ster is een wereld, een vliegtuig is maar een vliegtuig.

In bed vraagt Mabel :

- Ben je verkouden ?

- …

Ongerust doet ze het licht aan.

- Waarom ween je ?

- Het is gedaan met Catherine. Ze heeft jullie gezien vrijdag en vond zelf dat het beter was om ermee op te houden.

Catherine wordt als laatste en meest dierbare bijgezet in de galerij van mijn ex-en. Haar beeld en stem staan gebrand in de meanders van mijn hersenen tot de dood of een ander incident alles zal wissen.

11:25 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Verdekke toch...intriest :(

ps: ben hier elke dag komen lezen, maar kon geen reactie gezet krijgen...te moeilijk.

Gepost door: maike | 21-12-07

... Catherine gaat terug contact met je zoeken, laat haar even met rust.
Ik herken de situatie, ook zij heeft het moeilijk, zij deelt ook haar man.
Het is een moment van een emotie. Ze is nu aan je aan het denken, geef haar die kans om aan je te denken.
En neem jij ook de tijd om na te denken, wat je nu eigenlijk echt wil.
Had je ooit overwogen je vrouw te verlaten als er geen ander in het spel was?

Gepost door: Mystic | 21-12-07

Wel een heel verrassend einde van een bijzonder boek; hier zou het boek moeten eindigen; maar waarschijnlijk komt er een vervolg.
Waarom is de liefde toch zo verwarrend.

Gepost door: emily | 22-12-07

De commentaren zijn gesloten.