20-12-07

La comédie humaine.

Mabel komt terug van een vriendin. Volgens haar moet ze mijn overspel niet aanvaarden. Ze is razend, ik heb ze nog nooit zo gezien. De discussie begint over een journalist die ik heb uitgenodigd om thuis te komen aan wie ik mijn wedervaren wil vertellen. Ze wil die man niet in haar huis, dat is een sensatieblad waarvoor die schrijft en hij zal je verhaal helemaal veranderen om het in zijn kraam te latten passen. Ze krijst het tien maal uit. Ik probeer er boven uit te roepen dat ze moet zwijgen, dat dit strikt mijn aangelegenheid is.

Wij eten in een ongeloofelijke spanning.

Geertruidis :

- Zijn jullie niet beschaamd ?

Na het eten vraagt Mabel mij rustig om samen weg te gaan om het uit te spreken. Wij rijden weg met de auto. Op een verlaten weggetje maant ze mij aan te stoppen. Ze stapt een paar keer rond de auto als een wild dier in een kooi, ze zwaait heftig met haar armen in de lucht, ze dreigt ermee haar tas in de struiken te gooien. Ik aanschouw het kalm, wetende dat dit haar traditionele truuk is om indruk te maken. Opeens valt ze terug uit in een ziedende razernij die even plots wegvalt als ze is opgestoken om een paar tellen later weer in alle hevigheid los te barsten. Haar stem klinkt vreselijk schel en luid, haar stembanden knetteren en kraken. Het klinkt alsof er een lading kiezel wordt gemalen. Ze lijkt bezeten door iets of iemand, zo heb ik ze nog nooit gehoord of gezien

- Ik wil die vent niet in mijn huis, ik zal hem niet binnenlaten, ik zal hem wegjagen, ik wil hem niet horen.

- En dan een paar tellen later rustig :

- Ik bedoelde eigenlijk hij geen vier uur in mijn zetel mag komen zitten.

- Wat is dat nu voor gezwam ?

- Ik zweer het.

- Ik geloof je niet.

Zij geeft nu toe dat wij vijf jaar lang hebben zitten ruzie maken omdat ze wilde dwars zijn. Nu is ze woedend omdat ik vreemd ga.

Ik zeg dat ze dat maar eens gaat verklaren voor de kinderen. Wij gaan terug naar huis, ze zijn er alle vier, ik roep ze samen in de living. Leonardo gaat liggen op de sofa, Immanuel staat tegen de muur, Geertruidis leunt tegen het keukenblok, Esclarmonde zit op de bank naast Mabel.

- Mama zal jullie wat zeggen.

- Wij hebben vijf jaar lang ruzie gemaakt omdat ik wilde dwars zijn.

- Ik ben hier niet de schurk. Nu hangt mama het slachtoffer uit en verpest ze nog maar eens de sfeer voor jullie, maar nu heeft ze blijkbaar een reden. Omwille van haar horrnonentoestand en andere omstandigheden die te wijten zijn aan haar vader, wilde ze mijn mening nooit delen. Ze voelt zich dan stront, dat zijn haar eigen woorden. Ik probeerde telkens te weerleggen en hoe meer ik haar probeerde te overtuigen, hoe erger de ruzies werden. De schuld werd altijd op mij afgewimpeld. Ik ben een relatie begonnen om begrip en verstandhouding te zoeken en die heb ik gevonden. Zondag heeft ze Esclarmonde tegen mij opgezet en daarom ben ik weggegaan ‘s avonds.

Mabel knikt, de kinderen zijn roerloos. Ik ga verder :

- Leonardo, dat is geen franse hoer, dat is iemand met verstand die kan praten, dat is wat ik zocht. Immanuel begint te wenen, Leonardo blijft liggen, Esclarmonde knijpt in een knuffel en Geertruidis luistert aandachtig met een wijze blik in haar ogen. Mabel maakt een nutteloze allusie op het partijtje vreemd gaan van mij twintig jaar geleden.

- Dit is twee bruggen te ver, dat heeft er niets mee te maken.

- Ik wilde papa pijn doen.

- Leonardo, hoe weet je dat van die franse hoer ?

- Immanuel heeft een bericht gelezen tijdens de vakantie waarin het woord rêves voorkwam en wij zagen het ook op je gezicht wanneer je een sms las. Als je er zes uur over doet om boodschappen te doen en om drie uur ‘s nachts thuis komt kunnen wij ook vermoeden dat je naar iemand gaat, wij zijn niet dom.

Voor mij is het nu duidelijk : Mabel speelt al 20 jaar een spelletje. Ze wilde drie kinderen van mij, ze heeft er vier gehad. Ze heeft meer gekregen dan ze wilde, dus mag ze tevreden zijn. Mijn taak zit er op hier.

Ik besluit om haar volledig te negeren en mijn gang te gaan. Ze heeft een comedie gespeeld zondagavond tegen de kinderen die onvergeeflijk is, vandaar die reactie maandag van Leonardo.

Hun wereldbeeld is geschaad. Vanaf nu is het onweerlegbaar dat de ze beter af zijn met een scheiding.

11:57 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Oef Oef eindelijk!

Gepost door: a-woman | 20-12-07

... Veel succes.
Laat het vervolg weten.

Gepost door: Mystic | 20-12-07

De commentaren zijn gesloten.