20-12-07

De laatste ruzie?

Telefoon van Homer. Hij stelt voor om iets te drinken vanavond.

Ik zal nu proberen een nieuw leven uit te bouwen en laten zien aan de kinderen dat wij gelukkig kunnen scheiden. Alles is gezegd, het is afgelopen. De kinderen worden op een meedogenloze wijze betrokken bij haar spelletjes. Die comedie van gisteren heeft de deur dichtgedaan. Dit geeft mij rust en lost het schuldgevoel op. Ik voel mij vrij. Het gezin is verleden tijd. Het huwelijk zal worden ontbonden. De thesis van de korte pijn lijkt mij het beste. Dit is de laatste ruzie geweest. De scheidingsoptie is nu een verlossing.

Aan tafel.

- Ik ga straks weg.

Mabel blijft een poosje zonder zichtbare reactie. Daarna verstijft ze, haar blik verstart, haar gelaat vertrekt in een grimas. De spanning electrificeert de tafel. Het gesprek tussen Geertruidis en Leonardo valt langzaam stil.

Mabel vraagt schijnbaar emotieloos :

- Waar ga je naartoe ?

- Dat is van geen belang.

- Naar haar ?

- Niet meteen, maar ik weet niet waar ik later zal uitkomen.

Afspraak met Homer aan zijn huis. Wij drinken een paar biertjes in het Hof van Commerce op de Grote Markt. Hij is gelukkig, het gaat goed sedert zijn scheiding. Hij heeft nu een LAT relatie.

- Natuurlijk moet je het zeggen als je vreemdgaat.

- Dat is de eerste keer dat men mij dat zegt.

Om tien uur gaat hij naar huis, ik rij onaangekondigd naar Catherine. Ik zoek een parkeerplaats aan de overkant van de straat. Er is licht in haar appartement, de gordijnen zijn nog open. Dan zie ik voor de deur in dubbele file de auto van Mabel staan. Geertruidis en zijzelf staan ernaast. Het is pas na een paar tellen dat het tot mij doordringt dat die auto daar niet hoort te staan. Ik rij tot naast hen.

Mabel zegt rustig :

- Ik wilde weten of zij het was en kwam kijken of jouw auto er stond. Ik heb niet gebeld, ik heb enkel naar het naamplaatje op de bel gekeken. Wij beginnen weer luider te praten, de onderbuur komt kijken aan het raam. Ondertussen zijn de gordijnen dicht gegaan boven. Wij rijden achter elkaar naar huis. Thuis weer ruzie.

- Ik ga hier weg. Gisteren heb je een volle kan gegoten in een emmer die al vol was. Wij hadden gezworen op het graf van je moeder dat wij alles zouden doen in het belang van de kinderen. Daar heb je je niet aan gehouden.

- Ik wilde je pijn doen.

- Je doet er mij geen pijn mee, wel de kinderen. Het heeft voor mij meegebracht dat ik nu zelfs geen schuldgevoel meer heb wanneer ik met een ander neuk. Nu ben ik weg.

Leonardo zit op de trap te wenen. Ik omhels hem,

- Ik zal er altijd zijn voor jullie.

- Ik weet het.

Ik haal mijn tandenborstel uit de badkamer, stap de deur uit en rij weg.

Catherine is blij. In het duister van de kamer wrijf ik met mijn tandenborstel over haar arm. Ik wil haar hiermee aangeven dat ik van plan ben te blijven voor de nacht. Wij praten en drinken een fles wijn leeg.

- Je was zo gelukkig alleen en nu heb je een jaloerse echtgenote en vier kinderen op je dak…

Wij neuken. Ik val als een blok in slaap.

‘s Ochtends zie ik dat Catherine propjes watten heeft gestoken in haar oor.

- Pauvre Cat. C’était si grave ?

- Je t’entendais jusque dans la salle de bain.

Ik besluit weg te gaan. Poets mijn tanden, geef een zoen en ga de deur uit. In de auto merk ik dat ik mijn tandenborstel ben vergeten.

Thuis is Mabel zeer vriendelijk, Esclarmonde is aan het spelen, ze imiteert Mabel : Papa, ik zwier u het huis uit.

Mabel :

- Eet je hier deze middag ?

- Ik woon hier nog. Hoe moeten wij verder ? Ga ik van tijd tot tijd wandelen of verhuis ik helemaal?

- Ik wil dat niet. Mag ik jou nog aanraken ?

- Je bent de moeder van mijn kinderen.

Mabel vraagt om de zijwieltjes af te nemen van de fiets van Esclarmonde.

Vanaf de eerste pedaalstoot rijdt ze alleen verder. Ik neem twee foto’s van de eerste meters die ze fier met de neus in de lucht fietst.

‘s Namiddags gaan wij naar een pretpark met Esclarmonde. Ik stuur een paar sms’sen naar Catherine.

Ik val in slaap voor de TV s’ avonds.

18:27 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

En hoe voel jij je eigenlijk. Kan je er aan wennen, aan 2 vrouwen in je leven, of is het een 'ik kan de knoop niet doorhakken' kwestie. Angst om iets dierbaars te verliezen als je Mabel verlaat? Iets te missen dat je niet (meer) ziet. Of dat zij iemand anders leert kennen?
Kun je gelukkig zijn met Cath. of kan zij niet samenleven op lange termijn met iemand en besef je dat zelf?

Gepost door: Mystic | 21-12-07

de cirkel je blijft rondjes draaien in de cirkel; het wordt niet makkelijk om daar uit te komen; sterkte, ik hoop dat je de juiste beslissing neemt.
Goed goed goed geschreven; echt hieruit komt openlijk een boek.

Gepost door: emily | 21-12-07

De commentaren zijn gesloten.