19-12-07

De fee is gekend.

Lig wakker, de crisis zindert nog na, de loze berichten die ik aan Catherine heb gestuurd zitten me dwars. Ik ben vooral blij dat ik geen onderdak heb gevraagd. Ik stuur een sms om haar gerust te stellen.

- Paix et sérénité actuellement.

‘ s Anderendaags is Mabel uitzonderlijk aangenaam en toegeeflijk. Wij slagen er in een paar plooien glad te strijken.

Het blijft wringen voor de verwarring die ik heb gecreëerd bij Catherine. Ik rij langs om een briefje in haar brievenbus te steken:

Pense à toi, fée.

Ik ween als ik aan haar denk, weet niet hoe het nu verder moet, zij is mijn redding, mijn steun, de fee die vanop afstand het beste voor heeft met mij en de kinderen.

Ze komt ter sprake met Mabel.

- Heeft ze lang haar ?

- Zo. Ze heeft me zelfs gezegd dat je aversie tegenover mij je liefde niet belet. Ook zei ze dat ik ongelukkig zal zijn indien ik alleen zou wonen.

- Ik ben haar dankbaar. Je wil niet zeggen wie het is ?

- Vraag het aan je psychiater of je dat moet weten.

De scheidingsoptie is terug verder af. Ik voel mij week, ik heb eventjes geproefd van het statuut van de gescheiden, ongebonden vader. Nu is het terug de sleur, leven volgens het zendschema van de openbare omroep met de communiqués van politieke partijen en drukkingsgroepen als dessert s'avonds; wat een lulkoek. Met een zekere berusting aanvaard ik het, voorlopig.

Mabel loopt er droevig bij. Ze haalt situaties aan van vroeger waarbij ik wel trouw was bij een ex, ze voelt zich verongelijkt. Ze wil het verband niet leggen tussen de ruzies en mijn vreemd gaan. Plots begint ze te beven, ze lijkt niet geëmotioneerd maar haar stem klinkt gespeeld angstig.

- Pak mij vast.

- Waarom ?

- Pak mij vast.

Ik neem ze vast bij de schouders.

- Ik ben bang.

- Waarom.

- Ik weet wie het is, het is iemand die wij samen zien. Dan wil ik daar niet meer naar toe.

Ze begint te wenen. Al snikkend :

- Je maakt het alleen maar erger.

- Het gaat nu beter tussen ons. Je moet denken aan de anderen. Zowel de ruzies als de stiltes waren ondraaglijk.

- Ik heb goesting om jou te slaan, ik kan daar niet mee leven, ik kan daar niet mee leven. Het zal niet goed komen, ik weet het.

- Doe het dan voor de anderen.

- Ik heb geen zin meer om nog voor de anderen te leven.

- Je hebt het hier voor iedereen onleefbaar gemaakt. Dat is een gevolg daarvan.

- Nu ben ik het alleen die pijn heb.

- Voor de kinderen is het beter nu.

- Ik heb mijn hele leven voor de kinderen geleefd.

- Je moet je nu geen slachtoffer voelen.

- Soms denk ik van je buiten te zetten, dan heb ik de korte pijn, maar ik zie je zo graag.

- Ik had het liever niet geweten. Je hebt het gezegd omdat jij je schuldig voelde, nu zit ik er mee.

Ik heb nog steeds geen antwoord gekregen van Catherine. ‘ s Avonds stuur ik een bericht :

- Katje, ne t’inquiète pas.

‘s Morgens stuur ik dit.

- Combien de croissants tu veux ?

10:56 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.