16-12-07

Oorlog of ruzie?

Ik rij op automatische piloot doelloos rond. Nu wil ik niet aanbellen bij Catherine om bij haar onderdak te vragen, het zou een verkeerd signaal zijn naar de beide zijden. Toevallig klinkt uit de luidsprekers:

Leaving my family behind me, not knowing what lay ahead, waving goodbye, as I left them in tears, remembering all we'd said. I looked to the sky…

Eigenaardig genoeg voel ik mij sereen, er is een last van mij afgevallen. Mabel heeft beslist in mijn plaats.

Dit is hoe een scheiding aanvoelt. Ik voel mij mislukt maar aanvaard het gelaten. Ik kan stellen dat ik alles, nee veel, heb geprobeerd om mijn groot levensproject te doen slagen, maar helaas het is niet gelukt. Het bootje is gekapseisd, ik ben geen goede kapitein. Man en muis moeten zich nu in leven houden door zich vast te klampen aan drijfhout, rondzwalpend in de woelige oceaan van het bestaan.

Men zegt dat er in een huwelijk water in de wijn moet worden gedaan tot er uiteindelijk enkel water overblijft. Ik heb bier gedronken in de plaats. Was dit verkeerd ? Hoeveel water moet je dan wel slikken voor je kinderen? Waar ligt de grens tussen het beste doen voor jezelf en voor diegene die je het meeste dierbaar zijn. Mocht ik mijn gevoel laten primeren op hun welzijn. Moest ik niet zwijgen en die vlagen van irrationeel gedrag van Mabel niet over mij laten waaien, niet reageren op de honderden reflecties waarbij Mabel als bij toeval een ander gedacht had dan ik, gewoon negeren dat ze ook weer toevallig altijd bezig was wanneer ik aandacht vroeg of dat ze een te drukke agenda had om te kijken naar waar ik haar vroeg om naar te kijken ? Had ik niet er het mijne van moeten denken, eerder dan telkens te proberen mijn visie op te dringen, hoe overtuigd ik ook was van mijn groot gelijk, hoe verkeerd Mabel het volgens mij steeds had. En de grootste bron van ergernis, het kinderonthaal. Had ik dat ook niet over mijn kant moeten laten gaan in plaats van dit als een ontoelaatbare intrusie te beschouwen in mijn privéleven ? Mabel voelde er zich goed mee. Voordien beet ze vreselijk op haar nagels en ze had veel tics. Door met die kindjes bezig te zijn en de goedkeuring te voelen van hun moeders is dat compulsieve gedrag op een miraculeuze wijze gestopt.

Ben ik de verdraagzaamheid in persoon geweest, de beste diplomaat, ben ik altijd de meest begripvolle echtgenoot geweest ? Lag de lat van het huwelijk te hoog voor mij, schoot ik te kort, heb ik alle hordes niet kunnen nemen of heb ik nog kracht in reserve dat ik uit de kast kan halen wanneer mijn gezin op spel staat? Zal ik mij geen verwijten maken dat ik niet hard genoeg heb geprobeerd om het goed te krijgen. Zal ik met de afstand en de tijd geen beter perspectief krijgen en zien dat ik verkeerd bezig was? Ik strooide op alle slakken zout, vergat het geheel in overschouw te nemen en ging voorbij aan de essentie. Een huwelijk met kinderen is niet zoals een gemiste zaak waaruit lessen kunnen worden getrokken die bij een volgende gelegenheid nuttig kunnen zijn. Er is ook geen tweede zittijd voorzien voor gescheiden mensen en ik heb niet de ambitie om mijn huwelijk over te doen om dan eventueel wel te slagen. En dan nog, brengt een rustiger en aangenamer samenleven, met minder menigsverschillen betere kinderen voort? Het is nogal delicaat om het zo te stellen.

Wanneer een huwelijk mislukt is kan men proberen te slagen in een scheiding. Maar daarvoor zijn we nu slecht vertrokken, Mabel wilde niet scheiden en haar uitlatingen laten het ergste veronderstellen. Nu heeft ze mij de deur gewezen maar dat was uit woede. Waarschijnlijk heeft ze er al spijt van.

Scheiden doet men in goed overleg, in het belang van iedereen, wanneer beide partijen samen besluiten er een punt achter zetten en elk hun eigen weg te gaan. Hier dreigt oorlog. Wie wordt daar beter van? Niemand, wie wordt er slechter van, vooral de kinderen, weeral zij. Mabel is gekwetst en gebruikt de meest adequate wapens en projectielen die ze ter beschikking heeft om mij te raken: de kinderen.

De vraag is of ze nu beter leven met ruzies dan in een oorlog van de ouders waarbij ze volledig zullen vervreemden van één van de twee, van mij waarschijnlijk. Moet ik vanaf nu als halftijdse vader door het leven gaan? Ik heb 20 jaar geleden bewust en zeer weloverwogen gekozen voor het vaderschap, vast besloten meesterwerkjes van kinderen te maken. Vandaag loopt dit project, dit levenswerk, dat mijn hele denken en doen beheerste ten einde. Vanaf nu is het knoeien en redden wat er te redden valt. Ik kan honderd maal aanhalen dat de crisis niet mijn schuld is, dat een gezin in goede verstandhouding moet geleid worden, dat wij nooit tot overeenstemming kwamen. Ik kan stellen dat mijn partner niet voldeed, dat ik mij heb vergist, dat ik het vorige lief had moeten houden of wachten op het volgende. Ik kan beweren dat het mij enorm spijt, dat ik niettegenstaande alles toch geen goed inzicht had in vrouwen. Ik kan mij verwijten dat ik de verborgen gebreken niet heb gezien, mijn vrouw heb gekozen voor de verkeerde criteria en dat zij er niet tegen opgewassen was om met iemand te vertrekken op de grootste reis van het leven. Voor haar was het pad te hobbelig, te steil met te grote obstakels om samen te kunnen bewandeld worden. Deze bedenkingen brengen niets op, het blijft mijn fout dat wij elk afzonderlijk verder moeten en wij de kinderen keuzes opdringen die ze niet hebben gewild. De karavaan wordt nu gesplitst, de passagiers worden verdeeld. Zij moeten kiezen tussen de vader of de moeder wiens wegen scheiden en steeds verder uit elkaar zullen leiden.

Vanaf nu tot het einde van mijn bestaan zal ik moeten relativerend spreken over mijn vier kinderen. Ik kan het niet meer als mijn grootste verwezenlijking beschouwen want ik kan of mag er mij niet meer voluit mee bezig houden en ze volgen in hun doen en laten. Instanties zullen bepalen hoeveel tijd ik vader mag zijn.

Een sloom gevoel overvalt mij om het niet te hebben kunnen waarmaken waar anderen wèl slagen, net zoals een ronderenner die afstapt van de fiets en met lede ogen het peloton achter de bocht ziet verdwijnen.

Mijn kinderen zijn nu niet meer een trots, maar een pijn die mij steeds zal achtervolgen. Bij elk incident dat hen overkomt, hoe toevallig of onbenullig het ook moge zijn, ik zal mij steeds schuldig voelen. Ik had het niet moeten opgeven, welke voorwendsels ik er ook voor zal hebben.

Zullen Esclarmonde en Leonardo zich geen verwijten maken dat zij mede verantwoordelijk zijn voor hun afwezige vader? Ik had hen niet mogen betrekken in mijn beslissing, ik had hun mening niet mogen vragen. Tot gisteren was alles goed tussen ons. Zij hebben er in principe niets mee te maken dat ik vreemd ga. Leonardo had er nog mee gelachen. Nu zou hij mij de deur wijzen omdat zijn moeder is gekrenkt in haar eer ? Het gaat beter thuis sedert ik die relatie heb, het is in zijn voordeel. Hij en Esclarmonde zijn door Mabel ingezet uit rancune voor de geleden pijn en de schande een bedrogen echtgenote te zijn.

Ik besluit terug gaan naar huis, men verlaat geen kinderen op aanraden van henzelf. Een kleuter en een puber kunnen niet verantwoordelijk gesteld worden voor de scheiding van hun ouders. Zij zouden er een levenslang trauma kunnen aan over houden. En tenslotte, Mabel is niet dood in mijn hart. Zelfs ruzies brachten ons telkens weer wat dichter bij elkaar…

19:46 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

roerende tekst; zo mooi geschreven in al het verdriet en de twijfel en de schuldvraag, en toch Guillaume beter niet naar huis terug gaan; ook al denk ik dat je het zal doen, maar het zal geen oplossing brengen; groetjes

Gepost door: emily | 17-12-07

Scheiden scheiden doet lijden. Voor iedereen.
Ben je de goede tijden vergeten, zijn ze je ontsnapt? Elke verjaardag, elke geboorte, elke kerst, het zijn de dagen waar we ons aan vastklampen, al is het maar om even gelukkig te zijn.
Gebruik je hoofd, gebruik je hart.
Je komt er wel.

Gepost door: Mystic | 18-12-07

Je kan alleen maat thuis komen als je echt van jezelf kan houden zoals je bent

Gepost door: cornelle | 19-12-07

Je bent thuis als je echt van jezelf kan houden zoals je bent. Ik denk dat het tijd is om thuis te komen dus kom naar huis, het is tijd guillaume

Gepost door: cornelle | 19-12-07

De commentaren zijn gesloten.