11-12-07

Cherche meublé.

De klok slaat twee maal wanneer ik binnenkom. Ik kruip naast Mabel in bed en slaap als een onschuldig wicht.
Mabel heeft een vreselijk gespannen gezicht wanneer ze opstaat. Er lopen twee fronsen van aan de wenkbrouwen over haar voorhoofd schuin naar boven tot aan de haarwortels. Het is voor het eerst dat dit me opvalt. Ze bekijkt mij niet, ze spreekt geen woord.
Buiten ligt het zwembadje met een bodempje water en de tuinslang onaangeroerd, de stoel op het terras staat volgens mij nog precies zoals ik hem heb weggeschoven toen ik van tafel wegging.
Wij lunchen op het terras. De stilte is beklemmend. Esclarmonde heeft pijn in haar nek, ik zet de stoel te dicht aan tafel, ze wil niet eten, ze is bang van de wespen. In mijn maag woelen er weer wormen. Dit is onhoudbaar, ik wacht op het goede ogenblik om te aan te kondigen dat ik vandaag een ander onderkomen zoek. Ik aarzel, morgen zal het misschien wel leefbaar zijn. Mabel heeft nog steeds dezelfde uitdrukking. Ze kijkt strak rechts naar beneden terwijl ze haar koffietas vasthoudt waar ze af en toe aan nipt. Denkt ze na of lijdt ze enkel ? Geertruidis komt naar beneden. Bijna onhoorbaar :
- Pap.
Zelfs zij neemt afstand.
Wanneer Mabel eventjes van tafel gaat, stel ik aan Geetruidis:
- Ik vraag je niet te zeggen wat ik moet doen, maar is het voor jou ook zo dat de situatie hier dag na dag verergert. Nu heeft ze Esclarmonde opgezet tegen mij, ze wijst mij u nu ook af. Na drie maand therapie komt ze tot de conclusie dat ze mij niet kon uitstaan. Elke ruzie die er hier is  geweest, is daartoe terug te brengen.
Ze knikt vertwijfeld.
Mabel komt terug aan tafel, heftig :
- Je zei gisteren dat je naar de cinema ging. Jij gaat nooit alleen naar de cinema. Leonardo is beginnen te wenen toen je wegging en ik heb ook de hele avond gehuild.
Leonardo komt naar beneden. Ik heb hem nog nooit zo gezien. Hij is gekraakt, met een holle blik stapt hij helemaal voorover gebogen bijna doelloos rond, pijama broek met een pijp boven zijn kuit. Hij komt aan tafel, ik ga naast hem zitten, neem zijn hand vast. Hij duwt het weg :
- Als je naar een franse hoer gaat, moet je hier niet meer komen eten en slapen.
Hij staat recht en gaat terug weg.
Mijn kinderen verstoten mij, ik ben de schurk, ik heb het zinkend schip verlaten, ik ben geen waardige kapitein meer. Nu alles in gang zetten om het af te ronden. Ik heb er nooit dichter bij gestaan dan nu. Dit was mijn thuis. Het leven kan gewoon doorgaan zonder mij. Ik voel mij niet meer nuttig, het is zelfs beter zonder mij. Dit doet pijn, ik wilde dit niet.
Mabel trekt mij bij de hand naar de hall, ze valt uit in een tirade:
- Het enige dat wij samen deden is naar de cinema gaan. Nu ben je met haar geweest. Je bent in de Capitol geweest.
- Als jij de ezel uithangt dan doe ik niets meer met jou. Ik heb gezocht en gevonden wat ik bij jou niet kan krijgen.
- Jij bestaat voor mij niet meer als je niet ophoudt. Ze herhaalt het drie maal.

- En als je met iemand wil praten, dan doe je maar, maar je mag niet neuken.
- Ik praatte met jou omdat ik enig verstand veronderstel, maar het heeft allemaal geen zin dat ik nog wat zeg, er dringt niets in je hoofd.

- Ik haat je als je zo praat.
- Ik praat tegen iedereen zo die ik wil overtuigen, ook tegen mijn klanten.
- Dat doe je tegen hen, niet tegen mij. 

Ik ga erop door, het begint weer heviger te worden. 

- De psychiater heeft gezegd dat jij ongeneeslijk ziek bent en dat hij mij in behandeling neemt om met jou te kunnen leven.
- Tiens, da’s raar, ik ben te ziek om behandeld te worden ?

Esclarmonde roept meerdere malen :
- Jullie moeten nu stoppen.
Mabel begint te beven, wordt hysterisch. Mabel slaat, bokst mij, ik grijp haar handen vast. Ze kijkt rond zich,
draait heftig gesticulerend met beide armen rond haar as, ze zoekt een object om mee te gooien. Ik vrees voor de Louis XV klok. Ze houdt zich in. Met de wijsvinger in de lucht, als een schooljuffrouw: 

- Je gaat weg, neem een paar onderbroeken, uw tandenborstel en je gaat weg. Nu zeer luid en gebiedend :

- Ga weg, ik zal je pluimen.
- Moet ik weggaan meisje ?
Esclarmonde gedecideerd:
- Ja .
Tegen Leonardo.
- Moet ik weggaan ?
- Ja.
Ik neem een paar spullen uit de kast en ga rustig de deur uit, zonder iets te zeggen.
Ik stuur een sms naar Catherine:
- Cherche meublé.



16:40 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

Pfff, wel heftig zeg! Erg voor de kinderen vind ik, zij hebben hier niet voor gekozen, maar worden meegezogen in deze negatieve spiraal.

Gepost door: Fiebi | 11-12-07

Ik woon toch in een andere gemeentje ;o) en dus de Potrel... ken ik helaas niet...
Groetjes

Gepost door: Lentesneeuw | 11-12-07

erg erg erg, hoe liefde kan omslaan in haat; ik krijg kippevel als ik dit lees; de kinderen zij zijn het slachtoffer van heel deze situatie; en het is ook erg voor jou hoe ze reageren; zij zien zwart wit, te jong om het te begrijpen hoe twee mensen uit elkaar groeien; voor iedereen sterkte. (goed goed goed geschreven!)

Gepost door: emily | 12-12-07

Kwaadbloed of kwik, het is om het even,
gevangen in de waarheid.

Gepost door: Vldmr | 13-12-07

De commentaren zijn gesloten.