07-12-07

Autocastratie

Ik kan de slaap niet vatten, sta op. De maan is vol, groot en hangt laag.
De situatie blijft spoken door mijn hoofd. Mijn geweten vreet aan mij, Mabel is helemaal ontdaan en heeft zichtbaar pijn. Ik kan haar niet zo maar laten afzien. 
Maar wat doe ik hier nog indien ik niet mag praten en niet mag neuken. Ik moet wachten tot ze beter is terwijl ze geen zicht heeft op zichzelf, uitsluitend onzin uitkraamt en nonsensikale argumenten blijft verzinnen voor haar dwarse houding. Nu ze een element heeft om zich verongelijkt te voelen, wat ze ervoor niet had, en met het nieuwe verwijt van  formaat, waar nooit wat over gezegd is geweest, zal ze zich opstellen als een nog groter slachtoffer van die stoute Guillaume. Indien ik stop met mijn zijstapjes zal het een paar dagen aangenaam zijn en daarna zal  de stemming hand over hand weer venijniger worden en zal ze terug haar streken verkopen. Toegeven staat gelijk met autocastratie.
Ik zou kunnen veinzen dat het afgelopen is met Catherine, een kleine pauze inlassen en daarna de clandestiniteit aanhouden, zoals iedereen doet. Mabel zal niets meer vragen en in de toekomst zal ik geen commentaar meer geven over mijn escapades.
Ik ging ervan uit dat ik met een rationeel mens te doen had, daarom praatte ik, maar er verandert niets. Intuïtief blijft ze steeds hetzelfde gedrag vertonen. In gecontroleerde situaties stuurt ze haar reacties wat bij maar het komt niet uit haar hart. Die psychiater heeft wat invloed op haar, maar goed zal het niet meer worden. Na drie maand therapie is de diagnose gesteld: ze kon mij niet meer uitstaan. Ik probeer haar dat nu al zes jaar uit te leggen. Wij hebben er 1000 ruzies over gevoerd. Daarom ben ik begonnen met discussies en situaties minutieus te chronometreren en te registreren. Dat heeft geresulteerd in een tekst van 2.044.428 karakters met spatie die aantoont dat wat ze mij telkens verweet geen steek hield. Maar ze had geen tijd om het te lezen, ze bleef maar steeds oorzaak en gevolg omdraaien en verzinsels debiteren om haar gedrag en wrevel goed te praten. De manier dat ze telkens gesprekken uit de weg ging of afkapte kon maar op een zaak wijzen: de liefde heeft plaats gemaakt voor een diepe afkeer, net zoals bij veel mensen van onze leeftijd. Bij haar was het niet zo hield ze vol, alles was mijn schuld.
Nu ziet ze mij op miraculeuse wijze terug graag. De laatste dagen was ze inderdaad niet agressief, maar ik weet zeker dat de rust maar tijdelijk zal zijn. Een nieuwe crisis zal zich onaangekondigd ontwikkelen. Eén opmerking is genoeg om de sfeer weer te laten omslaan. Dit put mij vreselijk uit. Catherine vangt mij telkens op, ze is zowel mijn reddingsboei  als regenscherm, maar hoe lang zal ze dit nog verdragen? Het moet pijnlijk zijn voor haar om dat allemaal te moeten aanhoren, zij is tenslotte geen private psychiater. Maar ze laat er voorlopig niets van merken. Ze zal wel voelen dat ik mij aan haar ben gaan hechten en dat ik niet enkel kom om mijn huwelijk terug op de sporen te zetten. De leegte die door de destructieve houding van Mabel in mijn hart is ontstaan heeft zij ruimschoots opgevuld. Ik zou willen met haar tot het einde van de wereld gaan, maar ik kan mijn kinderen niet achterlaten. Het gaat mis met hen wanneer ik er niet ben. Mabel heeft er geen vat op. Wanneer Esclarmonde een tijdje bij mij is, is ze een pittige, grappige en sprankelende kleine meid, bij Mabel is ze vaak een steeds naar aandacht vragend onuitstaanbaar schepsel. Ze slaagt er zelfs in om zich te laten voederen als een baby aan tafel om aandacht te krijgen. Bij mij is ze fier dat ze haar bord heeft leeg gegeten zonder zeuren en zonder morsen...
Het begint te onweren. Het schuifdak van de auto van Mabel staat nog open. 
Morgenvroeg zie ik Catherine.

10:49 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

hoi,leuke schrijver... maar wat je schrijft is niet altijd leuk
hoeft ook niet
maar voel het als eerlijk aan
groetjes

Gepost door: joz. | 07-12-07

schrijferstalent nogmaals, dit is echt iets om in boekvorm uit te geven; waarom spreekt je niet een uitgeverij aan.
Ik denk dat je dit ooit wel hebt meegemaakt; maar dat het in de verleden tijd is gebeurd; ik kom wel altijd bijlezen; ben benieuwd hoe het afloopt; zovele ouderenkoppels maken zich zenuwen over gewoontjes die jaren zijn gegroeid; en dat gaat niet over; daar moet je mee leren leven of weggaan; of een uitlaatklep buiten het huwelijk vinden.

Gepost door: emily | 07-12-07

De commentaren zijn gesloten.