06-12-07

Regressieve dialoog 8

's Avonds vraag ik aan Mabel om naast mij komen zitten op het terras. Ik heb een lavendel wierookstokje aangestoken.
- Waarom kon je mij niet uitstaan?
- Ik besefte dat niet.
- Ik probeer het je toch al lang uit te leggen. De oorzaak van al onze ruzies ligt enkel en alleen daarin en niet in honderd feiten die ik verkeerd doe of zeg zoals je aan iedereen incluis mijn broers hebt uitgelegd. Hoe komt het dat je het nu wel weet?
- Door de psychiater. Ik kreeg een overdosis aan seks. Alles wat je over mij kunt zeggen is dat ik goed neuk en kook, terwijl ik veel meer goede dingen heb gedaan. Ik verdraag jou boeren en scheten ook niet, al van de eerste dag erger ik mij daaraan.
- Dan hebben wij ons dus drieëntwintig jaar geleden vergist. Wij hebben over alles wat je maar kan verzinnen ruzie gemaakt, behalve daarover en nu zeg je me dat het daarom was. Schitterend! Wat doe ik hier nog met jou?
- Ik heb alles verdragen omdat ik jou heel graag zie, tot in de toppen van mijn tenen en ik heb voor de huisvrede er niets over gezegd. Nu besef ik dat ik je nog steeds graag zie.
- En voor die lieve huisvrede heb je de sfeer hier zes jaar lang verpest voor de kinderen?
- Ik wil niet meer praten, ik wil kunnen slapen.
- Ik wil dit uitpraten.
- Je valt mij constant aan. Ze staat recht en gaat terug binnen.
Na een poosje komt Mabel terug naast mij staan.
- Ik ben misschien wat overdreven gevoelig geweest in mijn bewoordingen. Wij gaan volgend jaar weer samen op vacantie.
Ze gaat weg.
Later ga ik naar bed. Mabel slaapt al, ze ademt rustig.

13:27 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.