05-12-07

Regressieve dialoog 6

Mabel zit te sussen in de tuin. Esclarmonde speelt in het zwembadje. Ik kom erbij zitten.
- Spreekt zij frans ?
- Wie ?
- Die vrouw.
- Waarom vraag je dat?
- Ik denk dat. Jij kent haar van vroeger heb ik begrepen. Heb ik ze al gezien ?
- Ik zeg niets meer over haar. Ik vind dat je niet mag stellen zij of ik. Als jij geen seks meer met mij wil omdat ik haar zie, dan aanvaard ik dat.
- Ik wil dat niet, dan gaan we nog verder uiteen.
- Wij moeten denken aan de kinderen en zoals het was kon het niet verder. Ik heb van mijn kant een oplossing gevonden die goed is, die jou kwetst in je eer, maar daar zul je mee moeten leren leven. Het is te simpel om ons probleem als een depressie van jou te beschouwen en is het is naïef te hopen dat een paar pillen en die psychiater er veel kunnen aan veranderen. Als dat kon zouden er geen echtscheidingen zijn. Ik dacht dat ik zou kunnen gaan ‘wandelen ‘ zoals mijn vader zonder een woord uitleg, maar ik ben niet zoals hij. Ik heb het je gezegd waar ik naartoe ging en ik heb er soms spijt van. Had jij het liever niet geweten ? Je moet de dingen zien zoals ze zijn. Jij kon mij gewoon niet meer uitstaan, je lijf liet het me verstaan, dat liegt niet.
- Ik heb het je toch gezegd.
- Ja, nadat we al jaren ruzie aan het maken waren over futiliteiten. Ik denk niet dat dit zomaar kan genegeerd worden. Het zal beteren tussen ons, maar niet meer goed worden. Alles wat wij samen hadden is nu verleden tijd. Jij doet je ding, ik het mijne. Ik heb nog altijd veel genegenheid voor jou, je windt me nog steeds op. De laatste tijd meer en meer nog zelfs, dat zul je wel gemerkt hebben, tot jou ongenoegen misschien. Voor de kinderen in het ook beter zo. Het is net zoals bij mijn ouders, ze hebben geen ruzie meer gemaakt sedert mijn vader zijn wandelingen deed. Daarvoor was het elke dag kabaal. Wij moeten het onder ogen durven zien. Het afstotingsfenomeen onder koppels van onze leeftijd is te algemeen verspreid om onze crisis nog als een uitzondering te kunnen beschouwen.
Ik kan ze toch niet bij het groot vuil zetten ? En ik wil ook niet dat die relatie een functie wordt van de situatie hier. Ik ga vanavond naar haar toe maar ik beloof geen seks te hebben.
Mabel gaat naar binnen en begint te snotteren.

10:47 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Jawadde Wat Mabel je ook in het verleden heeft aangedaan... ik vind dat je op deze manier wel een héél harde stok hebt gevonden om terug te meppen. En het lijkt in jouw beschrijving nog wel dat je er ofwel écht van overtuigd bent dat je gelijk hebt (wat ik mij niet 100% kan voorstellen) of er plezier in hebt dat je Mabel op 1 of andere manier eindelijk tot échte emotie naar jou toe hebt aangezet.

Gepost door: a-woman | 05-12-07

even naïef om te denken dat medicatie en/of een goede therapeut er helemaal niets aan kunnen veranderen.
En echtscheiding, daar is moed voor nodig. Dat doe je niet als je een depressie hebt, dat doe je wanneer je inziet dat je huwelijk je depressief maakt.

Gepost door: Anelii Odessa | 05-12-07

bijgelezen Dit is echt een moeilijke situatie vind ik.
Als ik dit zo lees (ik kan het verkeerd begrepen hebben ook), is het alsof je van de situatie misbruik maakt. Het is alsof je van een bepaalde macht over haar profiteert, ondanks dat ze in therapie zit en medicatie neemt. Ik voel dat ze nu even niet stevig in haar schoenen staat en te weinig vechtlust toont (door de pilletjes misschien?)
Goh, misschien zit ik er totaal naast! Als dat zo is...sorry dan.
groetjes

Gepost door: maike | 05-12-07

De commentaren zijn gesloten.