29-11-07

Het dodend stramien.

Mabel en de meisjes komen terug van vakantie in de namiddag. Ik zit nog aan tafel met de jongens. Haar woordenstroom is ongebruikelijk vlot en artificieel enthousiast. Ik aanhoor de opeenvolgende anecdotes zonder te reageren.
- Was jùllie vakantie leuk ? Besluit ze haar betoog.
- Ja, maar jij zou je er rot hebben geërgerd en ons erbij. Onze tent stond in het zand.
- Je hebt mij toch gemist ? Vraagt ze alsof ze er van uitgaat dat het evident is.
- Eigenlijk niet.
Deze week die ik zonder Mabel heb doorgebracht heeft me wakker gemaakt. Het is de eerste keer sedert wij samen zijn dat ik volledig voor mezelf en de kinderen heb ingestaan. Sedert mijn vrijgezellentijd had ik zelf geen eten meer klaargemaakt.
Het verleidingsinstrumentarium en het pragmatisme van Mabel hebben mij doen indommelen en ik liet me leven, of beter, ik leefde niet meer. Ik hield me bezig met triviale zaken zoals mijn bedrijf runnen en geld verdienen. Zij deed het huishouden en had daarmee ook alle touwtjes van mijn bestaan in handen.
Het was haar exclusieve taak om over het nest te waken en alles zo vlot mogelijk te laten verlopen. De dagdagelijkse routine die door haar werd geschapen en waarbij ik als helpertje werd ingeschakeld verdreef alle spanning.

Door dit stramien nu te doorbreken heb ik een beter perspectief gekregen van ons huwelijksleven.
Ons leefpatroon was klokvast geregeld als was het een schema van het openbaar vervoer. Het liet weinig ruimte voor fantasie of improvisatie. De maaltijden werden gedurende de week opgediend op een vast tijdstip. Maar in tegenstelling met bus of trein was een afwijking van tien minuten uitzonderlijk. In het week-end was er een tolerantie van twintig minuten ingesteld. Prompt wanneer de laatste brok was verzwolgen werd de tafel afgeruimd, de vaat in de machine geschikt en de kookpotten afgewassen. Alles was binnen de vijftien minuten terug op orde. Het was mijn taak om de kinderen in bad en in bed te stoppen gedurende de week, op vrijdag werden die rollen éénmalig omgedraaid. Dat was de door Mabel opgestelde planning en taakverdeling, ik volgde gedwee. Ze had altijd een voorwendsel om het zo te regelen. De kinderen moesten op tijd in bed of ze wilde naar het nieuws kijken. Wanneer ik er op aandrong om eens te blijven keuvelen na het eten, wierp ze op dat ze het niet kon uitstaan dat de tafel zo bleef staan. Dat moest eerst afgeruimd worden, dan pas kon ze rustig zijn en TV kijken. Ook onze vrijetijdsbesteding werd door haar geregeld. Ik had daar geen tijd voor, ik was haar gezel of chauffeur. Op vrijdagavond vroeg ik steevast wat er gebeurde in het week-end. Zij gaf me de planning op: vanavond gaan we eten bij oom en tante want wij zijn daar al drie maand niet meer geweest, zaterdagavond gaan wij naar de opera en zondag komen Jos en Sanne met hun kinderen, het is al meer dan een jaar geleden dat we die nog gezien hebben.
Het was gemakkelijker om maar te knikken en mee in het gareel te lopen dan om weerstand te bieden. Ik was er niet op voorzien om wat anders te organiseren of iets te improviseren. Indien ik wat teveel aandrong om iets naar mijn zin te hebben dan hield ze de benen tegen elkaar in bed. Ik was steeds vragende partij voor een partijtje en had geen alternatief. Haar vagina was de metronoom die mij in de pas deed lopen, de wortel die voor mijn neus werd gehouden om mij te laten draven en het snoepje als beloning.
Daardoor gaf ik toe op alles. Mijn jagersinstincten werden onderdrukt en ik werd ongeschikt om op zoek te gaan naar ander lekkers. Nu de exclusiviteit op dat terrein is verbroken heeft haar machtig instrument aan kracht ingeboet en kan ik mijn spelregels opdringen. Ik sta met mijn voeten terug op de grond en klaar om mijn bestaan in handen te nemen.

10:08 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Geef toe, toen jullie de taakverdeling bewust of onbewust vastlegden, was het toch maar lekker makkelijk dat zij de touwtjes van het huishouden in handen hield. Zorgeloos leven.
En dan ineens is de liefde op en word je wakker met het gevoel dat je in het gareel moet lopen en stoort haar gedrag, dat voordien alleen maar handig was, je mateloos.
Grappig dat die verhalen van puberende mannen toch vaak oorverdovend identiek klinken. Ineens vinden ze dat zij het RECHT hebben om scheef te pissen, want hun vrouw beknot hun leven.
Kan het niet gewoon zo zijn dat de liefde op is en dat jullie beter je eigen weg gaat? Geloof me, voor de kinderen moet je niet samen blijven, die lijden meer onder ouders waartussen het duidelijk niet gaat dan onder een scheiding. En ik spreek uit ervaring.

Gepost door: Fiebi | 01-12-07

ik vind nog altijd dat dit uitgebracht moet worden in een boek; echt goed geschreven, en ja ook de realiteit bij zovele koppels die jaren bij elkaar zijn wordt hier uit de doeken gedaan, het is allemaal mooi geregeld; zo komt een mens toch vooruit in het leven; tot de liefde op is; en dan lijkt niks meer goed.

Gepost door: emily | 02-12-07

Bedankt Fiebi.
Inderdaad, alles wat ik 'beter' kon mocht ik doen. Hij kreeg zelfs de reactie van vrienden, collega's of zakenrelaties dat hij de 'ideale' vrouw had. Hij had geen tijd, geen zin om dit alles te organiseren en daar ik thuis was had ik een overzicht op onze vrije tijd en het was allemaal goed. Hij was hier heel tevreden mee toen. En wat kleine kinderen betreft, zij waren het gelukkigst met een vast ritme zonder maniakaal te zijn. Er was ruimte voor onverwachte activiteiten en bezigheden.
Wat hij nu meemaakt doet me denken aan een 'midlifecrisis'. Een moto, een minnares (zonder kinderen weliswaar, zodat zij alle tijd heeft om er te zijn voor hem), zijn eigen leven leiden...
Mabel.

Gepost door: Mabel | 03-12-07

De commentaren zijn gesloten.