23-11-07

Lakeien in het zand.

Het plaatsje aan de oceaan waar wij zijn neergestreken leeft enkel tijdens de zomermaanden. Het bestaat uit een aantal door voormalig duinengebied aangelegde rechte brede lanen, deels afgezoomd door villa’s gebouwd in de jaren zestig, deels door recenter opgetrokken betonnen blokkendozen. In de hoofdstraat zijn winkeltjes en terrassen. Het stratenplan convergeert op een rotonde die aansluiting biedt met een lange dijk in rode stenen. Dit rond punt met middenin een tuil masten met vlaggen van bevriende staten en veelkleurige petunias is meteen de grootste bezienswaardigheid van het gehucht. Het prijkt naast blote vrouwen met zand op de billen op alle lokale postkaarten onder het opschrift Bonnes vacances.

Wij brengen onze dagen door aan het strand. De jongens knoeien met hun surfboard in de branding, van onder een parasol en met een magazine als alibi bestudeer ik de fauna. Ik geniet van het observeren van de toenaderingsinitiatieven van een lokaal stelletje pubers en de afwijzingen van twee geïmmigreerde halfnaakte nimfen. Dit hoogst voorspelbaar ritueel lijkt geknipt voor een film van Eric Rohmer. Koppels zien geeft mij een pijnlijk gevoel. Een stoeiend paar of een traditioneel gezinnetje dat in goede verstandhouding een dagje aan het strand doorbrengt aanschouwen doet bij mij de vraag rijzen waarom zij dit wel kunnen en ik niet.

In de vooravond doen we onze boodschappen in goed overleg in de locale supermarkt. Wij drinken een aperitiefje op een terras in de hoofdstraat en we trekken daarna naar de camping. Aan de tent maken wij een slaatje klaar en roosteren het vlees op de barbecue. Een imaginair rijtje knipmessende lakeien dient onze maaltijd op en vult onze glazen met uitverkoren rode wijn of fruitsap.

Het hele proces verloopt zonder de minste nervositeit of ergernis. De jongens zijn hulpvaardig, ze zien werk en ze nemen initiatief. De afwezigheid van constante irritatie bij de dagelijkse activiteiten is wat onwennig. Het geeft mij een zeldzaam licht gevoel. Ik moet niet één keer de stem verheffen, argumenteren of mijn stelling te verduidelijken. Het zand onder mijn voeten amuseert mij eerder dan dat het me stoort. Ik beeld mij het gezeur in dat me nu bespaard is gebleven.

De buurvrouw op de camping bekijkt met zichtbaar medeleven en een vertederde blik die gescheiden man met zijn twee zoons die het goed kunnen rooien samen.

10:59 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

...het leest als een boek.
groetjes

Gepost door: maike | 23-11-07

boek het is ook een boek ! Volgens mij zijn kinderen schoolplichtig, dus ......... vakantie .... ik dacht het niet !

Gepost door: Anonymus | 23-11-07

hallo neen wij denken eerder dat er een waarheid inzit,
een gemis naar een gezin, een vrouw en het samenzijn.
verwoord hier de pijn van het niet te hebben
en er naar uit te kijken.
geen boek maar harde realiteit
met groetjes van ons

Gepost door: Arroyo & Sweet | 23-11-07

De commentaren zijn gesloten.