20-11-07

Bitterzoete bedenkingen.

Het huis voelt leeg, ik ben wat bitter en ironisch. Is dit een losstaand initiatief van Mabel, of is het een stap in de evolutie die ik een paar weken geleden heb geofficialiseerd, maar waarvan ik op het ogenblik dat ik het had aangekondigd reeds spijt had.

Ze had dit al beslist vooraleer ik mijn intentie om te scheiden meedeelde. Waarom weigert ze dan een scheiding en waar is die liefdesverklaring dan goed voor ?

Als er iets ons terug bij elkaar had kunnen brengen dan was het net een verpozende en aangename vakantie zoals wij er tijdens ons hele samenzijn altijd al hebben gehad. Tot vorig jaar gingen wij nog allemaal samen kamperen. Het was het eerste waar wij elkaar in vonden. Zij ging al kamperen met haar ouders en met haar eerste man. Ik sliep ook liever in een tent in alle vrijheid dan tussen vier muren in een hotel. Wij reden altijd langs de kusten van het continent en hebben ondertussen bijna elk strandje gezien. Ik ging duiken waar het water helder en kalm was en windsurfen waar de wind witte schuimkoppen op de golven joeg.

De kinderen vonden het ook leuk. Vanaf hun geboorte gingen ze mee. Ze fietsten de hele dag rond op de kamping of ploeterden in het zwembad. Wij hadden nog net een nieuwe tent gekocht. Ik was fier op ons kamp dat met zijn omstandige uitrusting en drie tenten meer weg had van een kleine nederzetting. Vorig jaar was het volgens mij ook nog leuk, voor Mabel niet meer blijkbaar. Ze hield niet van het karaoke concours waarbij tot in de kleine uurtjes would-be zangers en zangeressen hun talenten over de tenten lieten schallen en ze ergerde zich aan de luid lallende zatlappen die hun nest opzochten. Ze vond het er te warm en ze stoorde zich aan het zand in de tent. Dit verwijdert ons nog verder van elkaar. Maar wat erger is, samen met ons huwelijk wordt nu ook ons gezin ontmanteld. Ik had iets anders verwacht. Ik hoopte dat een scheiding zo weinig mogelijk zou ingrijpen in het leven van de kinderen. Een praktische regeling voor hen was nog niet aan de orde.

Ik drink mijn glas leeg, het is donker geworden, synchroon met de outro van de derde symphonie van Gorecki schuift een wolk voor de halve maan.

16:03 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

moed om het te verwerken groetjes

Gepost door: joz. | 20-11-07

Misschien liet Mabel je voelen wat het is om alleen te zijn?
Misschien gaf ze je de kans om te kijken of je haar ging missen?

Kamperen, is leuk maar als je ouder wordt en kinderen hebt, is het dan eens geen goed idee om een appartementje te huren zodat mama Mabel wat meer kan genieten van de vakantie?
Is het niet beter om wat te geven en te nemen?
groetjes

Gepost door: maike | 21-11-07

ik denk eerder aan emotionele chantage
hopelijk vergis ik mij
liefs

Gepost door: Angel | 21-11-07

De commentaren zijn gesloten.