13-11-07

De sluier valt.

Bij valavond komt Mabel terug van de psychiater.

- Waarover hebben jullie gepraat ?

- Ik heb geweend. Ik kan dat niet herhalen allemaal. Hij is bang dat ik depressief word.

- Ik ga nu weg.

- Waar naartoe ?

- Weg, ergens.

- Je gaat toch niet naar een vrouw.

- Jawel, ik heb er één gevonden die oren heeft.

- Jij gaat daar om te praten ?

- Ja, was de bedoeling.

- Wàs, dus je gaat daar nu ook voor iets anders. Waarvoor, om te neuken ? Daar zat een gat onder zeker ?

Terwijl ze dit zegt suggereert ze met haar handen een opening van vijftig centimeter.

- Het is normaal dat, wanneer ik met jou op een ingekankerd, onuitroeibaar communicatieprobleem stuit, ik een andere oplossing zoek. Ik heb dat gevonden. Het is fantastisch om met haar twee uur op een bank te kunnen zitten om te praten over het leven, en er is meer van gekomen.

- Je hebt gelogen tegen mij.

- Ik heb geen poging gedaan om het te verstoppen. Ik heb het alleen verzwegen, maar heb niet gelogen.

- En jij neukt nog met mij terwijl je daar gaat.

- Je kunt het mij het nog moeilijker maken hier. Nu sta ik al met een voet buiten, dan ben ik helemaal weg. Dan heb jij beslist. Twee jaar lang heb ik je gewaarschuwd dat, indien jij mij zo verder bleef behandelen, ik zou doen zoals mijn vader : gaan wandelen. Je hebt toen nog geroepen: "Ga maar, er is niemand die een vent wil zoals gij". Ik heb maar op één belletje moeten drukken. Ik interesseer jou niet meer, dat is alles. Je hebt zelfs liever dat ik hier niet ben omdat je mij niet meer uitstaan. Zes weken ruzie vooraleer jij over je lippen kan krijgen te zeggen dat de tuin mooi is. Als ik daaraan denk hoe ik dit allemaal verdragen heb.

- Niets meer over het verleden, dat zal niet meer gebeuren.

Mabel gaat teneergeslagen op een kinderbankje zitten.

- En dan, als het beter zal gaan tussen ons? Zal je dan stoppen met die ander, zal ze dat zomaar aannemen ?

- Dat weet ik niet. Er zit nu een derde persoon tussen ons. Hoe het daar afloopt weet ik niet, het kan morgen gedaan zijn, over vijf jaar of nooit.

- De psychiater heeft me nog gevraagd of je een relatie hebt. Ik heb gezegd dat ik dacht van niet. Jouw moeder heeft het ook aangehaald. Ze heeft gezegd dat ze met haar tas op jou kop zal slaan als je bij een ander gaat.

- Ik ga nu weg, maar kom vanavond terug.

Ik geef een zoen.

08:55 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Weet je... dat ik dit nu met tranen in m'n ogen heb gelezen?
Ik vind het zo triest he :/
groetjes

Gepost door: maike | 13-11-07

weggaan blijven - weggaan blijven; het verhaal is altijd hetzelfde; het is zo moeilijk om weg te gaan als je in een spiraal zit van aantrekken en afstoten; en dan het financiele, dat is ook niet simpel, de grote stap achteruit als men toch weggaat.
Liefde begint allemaal zo mooi; maar het einde is niet te tekenen. groetjes

Gepost door: emily | 13-11-07

De commentaren zijn gesloten.