26-10-07

Haar hoofd is gesloten.

Na mijn terreurdaad van gisteren is de sfeer blijkbaar omgeslagen. Mabel is aangenaam en opgewekt. Dit is dus een afspiegeling van wat ik kan verwachten bij de aankondiging van een scheiding. Ze zal lief en toeschietelijk worden, waarmee de voedingsbodem voor het uiteengaan zal wegvallen.

Wanneer er geen spanningen en ruzies zijn dan ben ik graag thuis en ik heb liever dat Mabel er is dan dat ze er niet is, maar die idiote koppigheid is onmogelijk om mee te leven. Van gedachten wisselen kan ze niet of wil ze niet en wanneer ik aandring leidt het steevast tot ruzie. Ze neemt niets aan omdat ik het zeg en wanneer ik durf zeggen dat ze wat verkeerd doet wordt ze woest. Ze gaat elke gelegenheid om te praten uit de weg. Wanneer ik ‘s avonds thee zet om wat te keuvelen komt ze rechtstaand haar tas leegdrinken. Onlangs heeft ze zich opgegeven als vrijwilliger voor de telefonische reservatiedienst van een gemeentelijke activiteit voor kleuters. Telkens moet ze de reglementen uitleggen, waarmee ze toch een klein kwartier bezig is. Ze lijkt er een genoegen in te beleven dat verhaal dagelijks twintig keer uit te spinnen en mij zodoende het zwijgen op te leggen.

Het zal niet meer beter worden. Zonder wezenlijke aanleiding ontstaat een nieuwe crisis terwijl de vorige nog nazindert. Zelfs de meest verbeten ruzies brachten ons tot voor een paar weken eventjes dichter bij elkaar. Na een tirade van mij leek ze wat soepeler te zijn, maar de volgende dag had ze weer dat star masker op.

Nu is het helemaal anders. Ze sluit zich af en reageert niet meer. Het lijkt of ze autistisch is geworden. De laatste dagen geef ik het op om tegen haar te spreken en bij een nieuw incident slinger ik dan maar uit onmacht een scheldwoord naar haar hoofd.

Enkel in bed laat ze mij een stukje toe in haar lichaam. Maar het komt mij voor dat ik eigenlijk nooit in haar hoofd gekund. Ze heeft nooit naar mij geluisterd, ze verzon altijd een smoes om haar zin te kunnen doen, hoe onbenullig het ook mocht zijn. Er was geen interactie tussen ons.

De eerste 15 jaar van ons samenzijn is ze mij steeds bijgetreden bij mijn activiteiten omdat het makkelijker was om mij te laten begaan dan om mee te denken. Daarna kon ik niets meer goed doen, terwijl mijn bedrijf toen net van de grond kwam. Als ik wat vroeg dan gaf ze mij een sneer en liet ze me verstaan dat ze daarvoor geen tijd had. Dan volgde er steevast een uitval vol zelfbeklag over hoe druk ze het had met haar huishouden en hoe weinig ik haar daarbij hielp. Maar wat ik deed was niet naar haar zin en ze duldde nooit tegenspraak. Ik liet het dan maar volledig aan haar over want ze deed het nagenoeg perfect. Voor mij werken was helemaal uitgesloten, want ze kende daar niets van. De echtgenoten van haar vriendinnen deden het ook alleen of die hadden zelfs een secretaresse van het bedrijf.

Van in het begin irriteerden sommige zaken me mateloos en het kon wel tien jaar duren vooraleer ze er van af zag ze te doen. Zo had ze de gewoonte om de auto in eerste versnelling te zetten in de plaats van de handrem op te trekken wanneer ze parkeerde. Ze deed het omdat een handrem kon vastvriezen, ook in de zomer. Ik heb het haar honderd keer gevraagd om het niet te doen. Ze vergat het telkens.

Ze had een dikke bos krullen toen ik ze leerde kennen. Wat later heeft ze die laten afknippen. Telkens ik opmerkte dat ze mooi was omdat het haar langer werd, ging ze naar de kapper om het te laten modelleren. Ze kwam altijd terug met een kort kopje. Het zal groeien was haar commentaar.

Ze had veel last van PMS. Drie weken per maand creëerde ze een paradijsje in huis terwijl ze tijdens die paar dagen het hemelse gevoel dat ze had opgebouwd aan diggelen sloeg. Ik heb er tien jaar over gedaan om haar wijs te maken dat niet ik, met de hele wereld in mijn zog, haar toen de duivel aandeed, maar dat ze een hormonaal probleem. Op aanraden van iemand anders is ze naar een homeopaat gegaan en die heeft er haar vanaf geholpen.

Ik heb bewondering voor de manier waarop ze dag en nacht als een bezig bijtje in de weer is om de boterhammen klaar te maken voor de kinderen, om de boekentassen na te kijken en te helpen met het huiswerk terwijl ze de lekkerste gerechten klaarmaakt.

Soms ben ik ontroerd wanneer ik ze bezig zie met die onthaalkindjes, ze doet dit met hart en ziel. Ze lijkt perfect gelukkig in haar moederrol.

Heb ik mij vergist, is zij niet wie ik dacht dat ze is? Ben ik dan met een geboren kinderverzorgster getrouwd?

Ondanks alles koester ik nog altijd een diepe genegenheid voor haar. Ze is een vrouw die elke dag mooier wordt. Een van mijn grootste genoegens is te kijken naar haar wanneer ze zich aan- of uitkleedt. Ze assertief en heeft een bijzondere uitstraling nu, vroeger was ze ziekelijk onzeker. Ik dacht dat ik haar dat zelfvertrouwen had gegeven, maar ze ontkent dat ik daar wat mee te maken heb.

Ik pendel tussen berustend begrip en bevredigend bedrog. De ruzies en het leed wekken wraaklust op en dat maakt het allemaal wat makkelijk verteerbaar vreemd te gaan, maar wanneer het een paar dagen rustig is kom ik in gewetensnood.

Is er een modus vivendi mogelijk die mij het verscheurend dilemma kan besparen: weggaan met een vermoedelijke stuurloosheid van de kinderen, of daar blijven met gewisse traumatiserende toestanden?

10:31 Gepost door Guillaume de Monts in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) |  Facebook |

Commentaren

Even helpen (wat niet betekent dat het per se nodig is) Op deze blog staan veel taaltips: http://vertaalbureau-motte.skynetblogs.be
Er staan er ook veel op deze website:
http://users.skynet.be/peter.motte/vertaalbureau.motte/woorden.htm

Gepost door: Peter | 26-10-07

Hoe ? Hoe kan je nu in Gods naam toch aangenaam blijven en een opbouwend gesprek hebben met de man van je leven als je weet dat hij 'elders' gaat ? Dat doet pijn ! Als er iemand daar een antwoord op heeft, graag advies.
Meer dan voltijds werken, een gezin van 6, het huishouden enz. enz. de lijst is lang, ik bespaar ze jullie en ik doe alles alleen, dan heb je 'savonds, als het noodzakelijke werk gedaan is, ook niet nog de energie om gezellig te keuvelen. Maar in mijn ogen doe ik wel mijn best. Ik probeer en ik verdien dit niet.
Hij wil een relatie in de week met mij en in het weekend met Catherine. Welke vrouw kan dit aan ?
Mabel

Gepost door: Mabel | 26-10-07

Tja Ik heb deze blog een beetje gevolgd en nog maar zeer recent. Ik denk dat ik de essentie meeheb.
Het gras lijkt altijd groener aan de overkant. En waarschijnlijk is het effectief zo, da thet gras zelfs groener is. Eventjes .... In elk huwelijk komt sleet, hie ermee om te gaan is anders.
Ik vind het erg voor Mabel, maar ik begrijp ook de gevoelens van je echtgenoot. Daarom ben ik het er niet mee eens.
Ik denk dat de eerste stap beslissen is of je verder wil gaan met elkaar en wanneer dat effectief zo is beide compromissen maken. Bv, minder uren werken, geregeld met elkaar een hapje gaan eten, iets doen, een weekendje weg, praten met elkaar. De situatie is héél moelijk en op termijn niet leefbaar volgens mij.

Gepost door: Mystic | 26-10-07

hallo ik denk dat er hier meer een vorm heerst van misbegrijpen
en het op zoek gaan naar het echte.
Liefs van Angel

Gepost door: Angel | 27-10-07

Hallo Bedankt voor je langskomen en tevens aangename kennismaking. Ergens heb je gelijk betreffende dat zogeheten inleveringsvermogen, doch niet alle vrouwen denken daar hetzelfde over. Ergens bestaan er nog witte raven in deze woestenij, ik hoop ooit op een dag er eentje te vinden. Ondertussen tracht ik bepaalde zaken te verwerken en ook dat helpt mij een beetje in de goede richting. Blijkbaar lopen niet alle paden over rozen!
Heb het me ondertussen veroorloofd op mijn blog een link aan te brengen naar die van jou, mocht je dat storen, laat het maar weten en dan verwijder ik die wel terug.
Groetjes en nog een fijn weekend gewenst.

Gepost door: arroyo de la miel | 27-10-07

Ok ik vraag het me nu al lang genoeg af; is dit écht allemaal fictie??

Gepost door: Nina | 27-10-07

Aan juffrouw patc Het is allemaal VERBééLDING, lieve Nina.
Koester dat woord. Betast de randen ervan. Verken de diepte. En geniet nu toch eens een keer.

Een bijzondere literator, deze Guillaume.

Gepost door: Tom Yum Kim | 02-11-07

De commentaren zijn gesloten.